ایران در سیزدهم دیماه ۱۳۹۸، عزادار مردی شد که نامش با ایران گره خورده بود؛
شهید سپهبد حاج قاسم سلیمانی.
مردی که رفتنش اندوه آفرید، اما باز شدن وصیتنامهاش فریاد بود؛
فریاد وطنپرستی، فریاد تواضع، فریاد یک حقیقت بزرگ:
«من سربازم.»
آری، سیزدهم دی فقط روز سوگ نیست.
روزی است که سربازان مکتب سلیمانی، قامت راست میکنند.
روزی که فقدان، به تکلیف تبدیل میشود
و اندوه، به مسیر.
سلیمانی رفت، اما خاموش نشد.
او ققنوس بود؛
از خاکستر پیکرش، هزاران اراده برخاست
و از نامش، مکتبی زاده شد که هنوز میجنگد،
هنوز میسازد،
و هنوز سرباز میپرورد.
