در کانون خانواده، گاهی یک جمله کوتاه می‌تواند وزنِ تمام سال‌های زندگی را بر دوش بکشد. در روان انسان، هیچ کلمه‌ای به اندازه جمله «دوستت دارم» کارکرد زیستی و عاطفی هم‌زمان ندارد. این جمله، اگر از دهان مرد شنیده شود، برای زن فقط نشانه محبت نیست؛ نشانه اقبال است، یعنی پیام آرامی که می‌گوید: «تو دیده می‌شوی. تو انتخاب شده‌ای. جای تو در قلب این خانه محفوظ است.»
زن با چنین اطمینانی جان می‌گیرد. روان او نه با فرمان، که با احترام و محبت شکل می‌گیرد. در فرهنگ ما، سال‌ها درباره نقش اقتصادی و مدیریتی مرد سخن گفته شده، اما نقش عاطفی او کمتر جدی گرفته شده بود؛ گویی محبت، حاشیه زندگی است نه متن آن. حال آن‌که تجربه‌های انسانی ما—از خانه‌های کوچک روستایی تا آپارتمان‌های خسته شهری—همیشه یک حقیقت را پچ‌پچ کرده‌اند: مردی که محبت بلد باشد، سقف را محکم‌تر از هر مصالحی نگه می‌دارد.
زن «مخزن احساسات» است نه از آن جهت که بیش از مرد احساس دارد، بلکه چون به شکل طبیعی توانایی بیشتری در تنظیم هیجان دارد. در آغوش او، کودک اولین آموزش درباره امنیت را دریافت می‌کند؛ امنیتی که نه کلامی است، نه قراردادی. جریان آرامی از تنفس، گرمای پوست و حضور. همین آغوش، در بزرگسالی، برای مرد تبدیل می‌شود به نقطه‌ای که می‌تواند بی‌نقاب به آن بازگردد. خانه‌ای که زن در آن امن باشد، همیشه اندوخته‌ای از مهر در خود دارد؛ چنان‌که کافی است دل او بلرزد تا ستون‌های آرامش خانه نیز لرزشی احساس کنند.
اشک‌های زن، برخلاف آنچه برداشت‌های قدیمی می‌گفتند، نشانه ضعف نیستند؛ نشانه ظرفیت‌اند. اشک زنان در خانواده، نوعی پالایش عاطفی است؛ جایی که درد و نگرانی راهی برای بیان می‌یابند و از بار روانی خانواده کم می‌شود. مردانی که این اشک‌ها را جدی می‌گیرند، در واقع دارند زبان عمیق‌تری از محبت را می‌فهمند؛ زبانی که در آن سکوت، دست‌گرفتن و شنیدن، مهم‌تر از هزار سخنرانی است.
همه این‌ها نشان می‌دهد محبت یک رفتار ساده نیست؛ یک سیاست عاطفی است. خانواده‌ای که محبت در آن جریان داشته باشد، نظام مصونیت روانی قوی‌تری دارد؛ کودکانش آرام‌تر رشد می‌کنند، زنانش شکوفاتر می‌شوند و مردانش ریشه‌دارتر. محبت، برخلاف تصور سطحی، احساساتی‌گری نیست؛ نوعی عقلانیت زیسته است. تجربه‌ای که فهمیده می‌گوید:
هیچ‌چیز مانند محبت، تعادل را بازنمی‌گرداند و هیچ نیرویی مثل محبت نمی‌تواند خانواده را از دل بحران‌ها عبور دهد.
در روزگاری که ارتباط‌ها از سرعت لبریز شده‌اند و گفت‌وگوها از عمق خالی، دعوت به محبت، دعوت به یک هوشیاری فرهنگی است؛ یادآوری اینکه خانه بدون محبت فقط چهاردیواری است و با محبت، جهان کوچکی می‌شود که می‌توان در آن نفس کشید، عشق ورزید و از نو قد کشید.
محبت، هنر زنده‌نگه‌داشتن انسان است؛ هنری که هر مرد و زنی می‌توانند آن را بیاموزند و به نسل بعد بسپارند.