در تاریخِ ملل، روزهایی هست که اعتبار یک سرزمین را برای همیشه تثبیت می‌کند. آنچه در این چهل روز بر خاک ایران گذشت، فراتر از یک مقاومت ساده، تولد «عید وطن‌پرستی» بود؛ طولانی‌ترین عید جهان که نه در تالارهای مجلل، بلکه در میانه ترافیکِ میلیونی خیابان‌ها و زیر بارانِ مداوم موشک و بمب جشن گرفته شد.
‌
اما این حضور، تنها یک ایستادگی ملی نبود؛ حقیقت آن بود که مردم مبعوث شدند تا در قرنِ آهن و باروت، حماسه غدیر خم را در خیابان‌های ایران بازسازی کنند. در حالی که جنگنده‌های پیشرفته آسمان را شکافته بودند، ملت ایران با پایی استوار، خیابان را به محرابِ تجدید پیمان تبدیل کردند. آن‌ها حتی در لحظات آتش‌بس نیز صحنه را رها نکردند تا ثابت کنند عشق به وطن با رگ و پیِ ولایت در هم تنیده است.
‌
در این چهل شبانه‌روز که هر لحظه‌اش بوی غدیر می‌داد، مشت‌های گره‌کرده گواهی دادند که این ملت، مبعوثِ معرفیِ حق به جهان است. فریادِ رسای «لبیک یا سید مجتبی» در میان غرش انفجارها، پیامی روشن برای تمام دنیا بود: اینجا ایران است؛ سرزمینی که در آن مردم برای معرفی ولی خدا به جهانیان، از جان مایه می‌گذارند و ترافیکِ خیابان‌هایش، سندِ بیعتی است که هیچ قدرتی تاب شکستن آن را ندارد.
‌
عید وطن‌پرستی، عیدِ مردمی است که ایستاده مبعوث شدند تا نام ولی خدا را بر تارک تاریخ حک کنند.