سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران طی ماه‌های اخیر، بر یک ستون فقراتِ پوشالی استوار بود: «برآورد غلط بر اساس داده‌های غلط». ترامپ و اتاق فکرهای غربی-عبری–عربی، در بزرگترین قمار رسانه‌ای قرن، قافیه را به ملتی باختند که «وطن» برایشان فراتر از یک کلمه، یک مرز اعتقادی است.
‌
۱. پایانِ دیکتاتوریِ لایک‌ها
ترامپ خشابِ رسانه‌ای خود در «ایکس» و «تروث سوشال» را با فشنگ‌های پلاستیکیِ ربات‌ها پر کرده بود. او تصور می‌کرد با مدیریتِ کامنت‌های مزدوران سلطنت‌طلب و تجزیه‌طلب، می‌تواند افکار عمومی ایران را نمایندگی کند. اما چهل روز نبرد مستقیم نشان داد که دنیای واقعی با دنیای ترندهای اجاره‌ای متفاوت است. حضور باصلابت مردم و فریادهای «مرگ بر آمریکا»، واقعیتِ سرد و سختی بود که از میانِ دود و غبارِ رباتیکِ دشمن، چهره واقعی ایران را به جهان نشان داد.
‌
۲. معجزهٔ همبستگی؛ از متدینین تا آتئیست‌های وطن‌خواه
بزرگترین ضربه به پیکره امپریالیسم رسانه‌ای، زمانی وارد شد که آن‌ها نتوانستند جامعه ایران را تجزیه کنند. رسانه‌های انقلابی با هوشمندی، بر روی نقطه اشتراک همه ایرانیان یعنی «غیرت ملی» دست گذاشتند. پیوند ناگسستنی میان مردم و رهبری در کنار ایستادگیِ حتی کسانی که نگاه متفاوتی داشتند اما «مزدور» نبودند، سدی ایجاد کرد که هیچ دلاری قادر به شکستن آن نبود. اینجا بود که تمدنِ اصیلِ ایرانی بر هیاهوی بی‌هویتِ چندملیتی‌ها پیروز شد.
‌
۳. پاکستان؛ نقطه پایانِ ضرب‌الاجل‌های توخالی
مذاکرات پاکستان، میوهٔ شیرینِ اقتدار در میدان و رسانه بود. وقتی ترامپ دید «شعار عمو ترامپ» تنها در حافظه ربات‌هایش ذخیره شده و در خیابان‌های ایران خبری از استقبال نیست، خشابِ تهدیدش خالی شد. نهِ قاطعِ ایران به باج‌خواهی آمریکا، محصولِ تکیه بر مردم بود. حالا به جای ضرب‌الاجل، خبر از پذیرشِ شروط ایران و پیروزی تیم مذاکره‌کننده به گوش می‌رسد؛ این یعنی پایانِ دورانِ «بزن در رو» در فضای دیپلماسی.
‌
۴. رسانه ایرانی؛ از جان‌گذشتگی در برابر اجاره‌نشینی

تفاوت ما و آن‌ها در «ریشه» است. رسانه‌های غربی و عربی، ارتش‌های چندملیتیِ بدون وطنی هستند که با اتمام بودجه، متفرق می‌شوند. اما رسانه انقلابی، برخاسته از بطن مردمی است که برای وجب به وجب این خاک جان می‌دهند. شکست هیمنه رسانه‌ای غرب، شکستِ «صنعتِ دروغ» در برابر «صداقتِ انقلابی» بود.
‌
ترامپ اکنون در میان خرابه‌هایِ دیجیتالیِ خود تنها مانده است. او آموخت که ایران را نمی‌توان با «ایکس» فتح کرد؛ چرا که این سرزمین، نه با کدهای برنامه‌نویسی، بلکه با خون دل و ایمانِ مردمانش اداره می‌شود.