خوشا به سعادت کسی که اینجا دفن شود.» روح‌الله توسلی این جمله را بارها کنار مزار شهید علی غیوری گفته بود؛ آن‌قدر که خانواده‌اش آن را تنها یک آرزو می‌دانستند. اما بعضی آرزوها، آرزو نیستند؛ نشانی‌اند. نشانی خانه‌ای که صاحبش هنوز به آن نرسیده است. سال‌ها بعد، وقتی موشک‌های دشمن آسمان مهران را شکافتند و مرزبان آرام شهر به شهادت رسید، همه فهمیدند مردی که هر بار کنار آن مزار فاتحه می‌خواند، در حقیقت سال‌ها بود به دیدار همسایه ابدی خود می‌رفت.