در میان صدها موکبی که در روزهای پرشور اربعین در مسیر عاشقان اباعبدالله(ع) برپا می‌شوند، موکب امام حسن مجتبی(ع) استان ایلام، حکایت دیگری دارد؛ حکایت یک جریان زنده از محبت، ایثار و مردمی بودن.

پشت این موکب، نام یک مادر ایستاده است؛ صبریه رازی، بانویی که سال‌هاست مهربانی را نه در شعار، بلکه در میدان زندگی مردم معنا کرده است. برای او خدمت، محدود به چند روز محرم و اربعین نیست؛ این موکب از روزهای مبارزه انقلاب اسلامی تا امروز، هرجا که دستی برای یاری نیاز بوده، حاضر شده است.

گاهی در روزهای تلخ سیل، کنار خانواده‌های گرفتار ایستاده؛ گاهی در آستانه سال نو، شادی را به خانه‌های کم‌برخوردار برده؛ گاهی با تهیه نوشت‌افزار، لبخند را مهمان دانش‌آموزان نیازمند کرده و گاهی در گرمای طاقت‌فرسای تابستان ایلام، با تهیه کولر، بخشی از رنج خانواده‌های آسیب‌پذیر را کم کرده است.

موکب امام حسن مجتبی(ع) فقط یک موکب اربعینی نیست؛ یک قرار همیشگی با مردم است. یک فصلش اربعین است و فصل بزرگ‌ترش تمام روزهایی که کسی به امید یک دست یاری، چشم انتظار مانده است.

صبریه رازی، نام موکب را از کریم اهل‌بیت، امام حسن مجتبی(ع)، گرفته است؛ گویی خواسته است مسیر زندگی و خدمتش را با مکتب کرامت، بخشندگی و دستگیری از انسان‌ها پیوند بزند.

در کنار او، دختران و زنان نیکوکار ایلامی جمع شده‌اند؛ بانوانی که ثابت کرده‌اند مهربانی، جنسیت و زمان نمی‌شناسد. آنان در روزگار سختی‌های اقتصادی، تحریم‌ها و فشارهای معیشتی، چراغ امید را در خانه‌های بسیاری روشن نگه داشته‌اند و اجازه نداده‌اند مشکلات، دیوارهای ناامیدی را بلندتر کند.

موکب امام حسن مجتبی(ع) روایت دیگری از ایلام است؛ روایت زنانی که با دستانی ساده، اما قلب‌هایی بزرگ، فرهنگ اهل‌بیت(ع) را در متن جامعه جاری کرده‌اند؛ روایتی از مادری که هر روز، برای مردمش سفره‌ای از مهر و کرامت می‌گشاید.