آقاجان، سید مجتبی…

در این نخستین گام‌های رهبری شما در مسیر اربعین، جایی که زائران با هر زبانی بر خاک مقدس عراق گام می‌نهند، صدای کودکان عراقی به گوش می‌رسد که با قلبی پاک، جویای احوال شما هستند.
عجیب است! در حالی که برخی از نمایندگان غرب‌زده، در حصار تنگ تعاریف مادی، می‌کوشیدند حقیقت را کوچک جلوه دهند و ادعا کنند که رهبریِ شهید، تنها متعلق به مرزهای ایران است، پاسخ نه از زبان سیاستمداران، بلکه از لبان پاک یک کودک عراقی شنیده شد.
آن کودک، با نگاهی نافذ، تمام ادعاهای توخالی را در هم شکست و ثابت کرد که خورشید ولایت، برای تمام مسلمانان جهان می‌تابد.
ما شاید در غبار تلاطم‌ها، گاه خورشید را گم کرده باشیم؛ اما این کودک عراقی، نور را از پشت ابرها دید و با تمام وجود، شما را به عنوان جانشین رهبر مسلمانان جهان پذیرفت.
ای خورشیدِ پشت ابرِ امت اسلام؛ در پناه امام حسین (ع) استوار بمانید تا روزی که خورشید عدالت، در عصر ظهور حضرت ولی‌عصر (عج)، سراسر جهان را فرا بگیرد.
وقتی کودکی عراقی، با نگاهی پاک، پاسخ هرگونه ادعای محدودکننده را می‌دهد و رهبری را نه تنها برای یک ملت، بلکه برای جهان اسلام می‌شناسد، در حقیقت خورشیدی را از پشت ابرهای غرب‌زدگی می‌بیند. این نگاهِ کودکانه اما عمیق، گواه آن است که پیوند میان ملت‌های مسلمان، فراتر از سیاست و جغرافیاست و ریشه در عقیده‌ای دارد که با هیچ مانعی پوشانده نمی‌شود.