در گرگومیش صبحگاهی یکی از محلههای کمبرخوردار ایلام، جایی که صدای گامهای کودکان سالهاست زیر گرد و غبار فراموشی مانده، بانویی ایستاد که باور داشت هیچ چراغی هرگز «برای همیشه» خاموش نمیشود.
طاهره جوادیان، بانوی نمونه حوزه تربیت کودک و نونهال، که در رویداد رسانهای «طنین ویژه بانوان ایلامی» مورد تقدیر قرار گرفت، آرام اما استوار قدم برداشت؛ همانگونه که شهید محمدابراهیم همت بر خاک روستاهای محروم قدم میگذاشت و درس عشق میداد. جمله همت ـ «اگر اخلاص باشد، همهچیز هست» ـ برای او نه یک شعار، بلکه آیهای بود که بر دیوار دلش حک شده بود.
وقتی برای نخستینبار وارد مدرسه شد، بوی کهنگی و رطوبت و سایه حیوانات موذی، تصویر تلخی از سالهای بیتوجهی را پیش چشمش گذاشت. دیوارهایی که روزگاری شاهد خندههای کودکانه بودند، اکنون زخمی و خاموش ایستاده بودند. اما او ایستاد، نفس عمیقی کشید و گفت:
«اینجا باید دوباره صدا برگردد؛ صدای زندگی.»
از همان لحظه، پروژهای که نامش را «احیای دانایی» گذاشت آغاز شد.
مدرسه شهید جاویدالاثر رمضان زینیوند مقدم، که سالها چراغش خاموش مانده بود، با دستهای همین بانوی توانمند دوباره روشن شد. او میدانست که احیای یک مدرسه فقط تمیز کردن دیوارها یا فراهمکردن میز و نیمکت نیست؛
احیای امید، احیای شخصیت و احیای آینده است.
با کمترین امکانات، اما با ایمان و انگیزهای که برگرفته از مکتب شهدا بود، آموزش را شروع کرد. روزهایی بود که کلاس هنوز سقف رنگخوردهاش را پس میزد، اما صدای کودکان از پشت همان دیوارهای نیمهویران شنیده میشد.
او برای دختران منطقه کلاسهای مهارتآموزی گذاشت؛ دستان کوچک اما با ارادهشان را گرفت و آنها را به سرآشپزهای توانمند تبدیل کرد؛ دخترانی که اکنون هر بشقابی که خلق میکنند، نشانی از اعتمادبهنفس و استقلال دارد.
و من، بهعنوان نگارنده این روایت، اگر روزی پایم به آن مدرسه باز شود،
مطمئنم که بوی ایمان و تلاش را در هوا حس خواهم کرد؛
گویی صدای شهید همت هنوز میان دیوارهای کلاسها میپیچد.
این مدرسه فقط یک ساختمان نیست؛ سندی است از اینکه «با یک اراده پاک» میتوان جغرافیای یک منطقه را تغییر داد.
کار او در زمانی رخ میدهد که عدالت آموزشی هنوز مطالبه جدی مردم است.
در چنین روزهایی، همین بانوان مؤمن و جهادگرند که بیسروصدا در دل مناطق کمبرخوردار، چراغ مدرسهها را روشن میکنند؛ زنانی که سیره فاطمی را نه در گفتار، که در عمل زندگی میکنند.
مدرسه شهید رمضان زینیوند مقدم امروز دوباره نفس میکشد.
صدای خنده و یادگیری در حیاط جریان دارد و این همه، حاصل ایمان زنی است که باور کرد «یک نفر» میتواند آغاز یک تغییر بزرگ باشد.
طاهره جوادیان، بانوی تأثیرگذار ایلامی، اکنون نه فقط یک مربی کودک، بلکه احیاگر یک رؤیاست؛ رؤیای اینکه هر کودک—حتی در دورترین نقاط—حق دارد زیر نور دانایی، آیندهاش را خودش بسازد.
- نویسنده : فرزانه محمودی
