در قاموس انقلاب اسلامی، «وحدت کلمه» تنها یک توصیه اخلاقی نیست، بلکه رکنی استوار است که پیروزی در نبردهای ترکیبی امروز بدون آن ممکن نخواهد بود. در حالی که طی ۵۴ شب گذشته، مردم شریف و بیدار ایران با حضوری حماسی و جهادگونه در کف میدان، پیام اقتدار و ایستادگی صادر کردند، بار دیگر شاهد پدیده‌ای تکراری اما خطرناک به نام «خیانت خواصِ وقت‌نشناس» هستیم.
‌
۱. میدان‌داری مردم در برابر عافیت‌طلبی در خانه‌باغ‌ها
در حالی که بدنه جامعه با لبیک به حکم جهادی رهبر حکیم انقلاب، هزینه‌ی حفظ امنیت و عزت ملی را در خیابان‌ها می‌پردازد، برخی که نام «خواص» را یدک می‌کشند، در حصار امن خانه‌باغ‌های خود خزیده و فرسنگ‌ها با مطالبات واقعی ملت فاصله گرفته‌اند. این تضاد آشکار میان «مرد میدان» و «عافیت‌طلبِ مدعی»، اولین خشت کج دوقطبی‌سازی در جامعه است.
‌
۲. مصاحبه با رسانه بیگانه؛ خنجری از پشت در آستانه تصمیمات کلان
تجربه تاریخی نشان داده است که هرگاه نظام جمهوری اسلامی در آستانه یک تصمیم بزرگ، مذاکره‌ای عزتمندانه یا اعلام آتش‌بسی استراتژیک قرار می‌گیرد، این جریانِ بی‌پشتوانه با استفاده از رانت رسانه‌ای و اینترنت‌های بین‌المللی، تریبونِ دشمن می‌شوند. آن‌ها با مصاحبه با شبکه‌های معاند، نه‌تنها از طرف مردمی که با آن‌ها بیگانه هستند سخن می‌گویند، بلکه مستقیماً با ایجاد شکاف بین حاکمیت و ملت، وزن چانه‌زنی نظام را در عرصه‌ی بین‌الملل تضعیف می‌کنند.
‌
۳. سوراخ امنیتی و ضرورت اقتدار قضایی
نمی‌توان پذیرفت که افرادی بدون دسترسی به داده‌های طبقه‌بندی شده و بدون اطلاع از ظرایف نظامی و امنیتی، صرفاً بر اساس میل شخصی به استکبار، امنیت روانی جامعه را با توییت‌ها و اظهارات نسنجیده به بازی بگیرند. این یک «سوراخ امنیتی» آشکار است. انتظار برحق افکار عمومی از مراجع قضایی و امنیتی، پایان دادن به دوره مماشات است. مدیریت اکانت‌ها و محدودسازی نفوذ رسانه‌ای کسانی که نمک می‌خورند و نمکدان می‌شکنند، نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای حفظ انسجام ملی است.
‌
سخن پایانی:

ارزش یک تار موی مردمِ ایستاده در میدان، فراتر از تمام ادعاهای پوشالی خواصی است که در بزنگاه‌ها، قبله‌شان را در خارج از مرزها می‌جویند. وقت آن رسیده است که دستگاه‌های مسئول با ترمیم این رخنه، اجازه ندهند صدای بلندِ اقلیتی عافیت‌طلب، جایگزین فریاد مقتدرانه ملتی شود که در سخت‌ترین شب‌ها، نگهبان این خاک بوده‌اند.