اینترنت بین‌المللی بیش از دو ماه با آغاز جنگ ایران و آمریکا قطع شد. مردم شریف ایران شرایط امنیتی کشور را درک کردند و با تصمیم نظام و شورای عالی امنیت ملی همکاری کردند. این همکاری وطن‌پرستانه در حالی صورت گرفت که کسب‌وکارهای اینترنتی با اخلال همراه شدند و درآمد شاغلان این حوزه به‌شدت کاهش یافت؛ به‌گونه‌ای که در بسیاری از موارد به صفر رسید. با این حال، مردم در خیابان‌ها حماسه‌ای خلق کردند که در طول تاریخ کم‌نظیر بود.
با برقراری مجدد اینترنت جهانی و بازگشت بلاگرهای طنز، نخستین فعالیت برخی از آنان تخریب زیرساخت‌های ارتباطی بومی مانند بله، ایتا و روبیکا بود. این شبکه‌های ایرانی که بر پایه زبان و ادبیات فارسی نام‌گذاری شده‌اند، هدف تمسخر قرار گرفتند؛ از جمله استفاده از واژه «برخط» به جای «آنلاین»، «داستان» به جای «استوری»، «رونوشت» به جای «ریپلای» و «بازارسال» به جای «فوروارد».
در واقع، برخی از بلاگرهای طنز که نه تخصصی در حوزه طنز دارند و نه دوره‌ای در بازیگری، نویسندگی یا کارگردانی گذرانده‌اند، با ناآگاهی و از سر بی‌اطلاعی به تخریب زبان و ادبیات فارسی پرداختند.
زیرساخت‌های شبکه‌های اجتماعی بومی در ایام جنگ تا حدودی توانستند نیازهای مردم را تأمین کنند، اما اگر دولت‌ها از دهه ۹۰ به فکر ارتقای کیفیت و توسعه این شبکه‌ها بودند، امروز هیچ بهانه‌ای برای تخریب آن‌ها وجود نداشت.
بلاگرها معمولاً ادعای همراهی با مردم و ایران‌دوستی دارند، اما آیا تخریب زبان و ادبیات فارسی، ترویج خودتحقیری فرهنگی و تمسخر واژه‌های فارسی، دفاع از فرهنگ ایرانی است؟ ایرانی که قدمت تمدنی آن هزاران سال است، شایسته پاسداشت زبان و هویت فرهنگی خویش است. شاید وقت آن رسیده باشد که پیش از برخط شدن، چند کتاب تاریخ نیز مطالعه شود؛ آن‌گاه روشن خواهد شد که افتخار به زبان و فرهنگ ایرانی با تقلید صرف از واژه‌ها و الگوهای غربی سازگار نیست.
نکته آخر در زمینه امنیت و حفظ حریم خصوصی است. برخی از این بلاگرها معتقدند که در شبکه‌های بومی رصد می‌شوند؛ اما آیا تلگرام، اینستاگرام و واتساپ به‌طور کامل از حریم خصوصی کاربران صیانت کرده‌اند؟ اگر چنین بود، چگونه اطلاعات افراد در موارد مختلف در اختیار دیگران قرار گرفته است؟ واقعیت آن است که امنیت اطلاعات در فضای مجازی، مسئله‌ای جدی و فراگیر است و هیچ پلتفرمی از این چالش مستثنی نیست. در جریان جنگ نیز بسیاری معتقدند بخشی از اطلاعات مکانی و ارتباطی از طریق شبکه‌های اجتماعی و پیام‌رسان‌ها در اختیار دشمن قرار گرفت و زمینه ترور دانشمندان، نیروهای نظامی و امنیتی و همچنین شهادت زنان، کودکان و شهروندان عادی را فراهم کرد. از این رو، امنیت اطلاعات و صیانت از حریم خصوصی کاربران، موضوعی نیست که بتوان آن را صرفاً به شبکه‌های بومی محدود کرد، بلکه چالشی جهانی است که همه پلتفرم‌ها با آن مواجه هستند.
در نهایت، نقد و مطالبه‌گری حق همگان است، اما تخریب زبان فارسی و تمسخر واژه‌های بومی نه به ارتقای فرهنگ عمومی کمک می‌کند و نه نشانه‌ای از آگاهی فرهنگی است. زبان فارسی بخشی از هویت ملی ماست و پاسداشت آن وظیفه‌ای همگانی است.