در روستایی که بیست سال تشنه لب می‌نشست، حالا شیرهای آب با فشار باز می‌شوند. پروژه‌ای که با اتکا به توان بومی اجرا شد، نویدبخش آینده‌ای روشن برای مردم بوستانه و مناطق مشابه است.

در امتداد نگاه زیرساخت‌محور دولت به مناطق کم‌برخوردار و با تکیه بر مدیریت میدانی و جهادی در سطح شهرستان، پروژه انتقال آب به روستای بوستانه از توابع شهرستان ملکشاهی پس از بیست سال انتظار، در کمتر از یک ماه به ثمر نشست؛ پروژه‌ای که اگرچه از نظر عددی، تنها پنج کیلومتر لوله‌گذاری در دل کوهستان به شمار می‌رود، اما در حقیقت، جلوه‌ای روشن از هم‌افزایی راهبردی میان حاکمیت محلی، نهادهای حمایتی و سرمایه انسانی متعهد است.
عباس شیخی، فرماندار شهرستان ملکشاهی، که از ابتدای مسئولیت خود تمرکز ویژه‌ای بر پی‌ریزی زیرساخت‌های حیات‌بخش مانند آب، راه، و خدمات اولیه داشته، در گفت‌وگو با روابط عمومی فرمانداری، از اتمام موفقیت‌آمیز این پروژه خبر داد و گفت: «در کمتر از ۳۰ روز، عملیات اجرای خط انتقال آب به طول ۵ کیلومتر به اتمام رسید و امروز، مردم روستای بوستانه برای نخستین بار در دو دهه اخیر، از نعمت آب سالم و پایدار برخوردارند.»
براساس اعلام کارشناسان آبفای شهرستان، در این پروژه ۳ کیلومتر لوله پلی‌اتیلن ۹۰ میلی‌متری و ۲ کیلومتر لوله ۲ اینچی با همت نیروهای جهادی نصب شد؛ اقدامی که به‌طور معمول پیمانکاران برای اجرای آن تا دو میلیارد تومان به ازای هر کیلومتر مطالبه می‌کنند، اما در اینجا با تکیه بر توان بومی و ظرفیت فنی موجود، بدون هزینه‌تراشی اضافه برای دولت، به سرانجام رسید.
برآوردهای فنی، ارزش اجرای این پروژه را بین ۵ تا ۷ میلیارد تومان اعلام کرده‌اند، اما دستاوردی که فراتر از عدد و رقم است، رضایت و امید دوباره در دل جمعیت ۲۵۰ نفره روستای بوستانه است؛ جمعیتی که پیش از این، هر تابستان را با دلهره بی‌آبی و مهاجرت احتمالی پشت سر می‌گذاشت.
این پروژه نمونه‌ای عینی از پیوند نظریه‌های حکمرانی پایدار با اقدامات میدانی است؛ جایی که تمرکز بر «زیرساخت» نه صرفاً یک انتخاب اجرایی، بلکه یک راهبرد بنیادین برای تثبیت جمعیت، تقویت مشارکت اجتماعی، و ارتقای ضریب امنیت سیاسی مناطق مرزی به‌شمار می‌رود.
اکنون که روستای بوستانه به شبکه پایدار آب شرب متصل شده است، می‌توان آن را الگویی دانست برای سایر نقاط مشابه در استان ایلام؛ الگویی که نشان می‌دهد توسعه، پیش از آن‌که نیازمند بودجه‌های کلان باشد، به ایمان مدیریتی، تفکر راهبردی و باور به توان بومی نیاز دارد.

  • نویسنده : عباس اکبری زاده