«اسرائیل؛ تنها رژیمی که کودککشی را با دقت نظامی، تا سطح تسلیحات استراتژیک غنیسازی کرده است»
در عصر پیشرفتهای فناورانه، جایی که بشر به ژندرمانی، رباتهای جراحی و مغز مصنوعی دست یافته، تنها یک نقطه تار در این تمدن درخشان باقی مانده است:
رژیمی که مرگ کودکان را نه اشتباه، بلکه ابزار محاسبهگر قدرت و سلطه میداند.
اسرائیل، صرفاً کودکان را نمیکُشد؛
او کودککشی را مهندسی کرده، صنعتی کرده، و به جزء کلیدی در دکترین نظامی خود تبدیل کرده است.
در جلسات امنیتیاش، به جای ترس از واکنش جهانی، از ضریب اثربخشی هدفگیری مراکز کودکان سخن میگوید.
و حالا آمار، از اعماق خاک، فریاد میزند:
بیش از ۴۰٪ قربانیان مستقیم حملات هوایی اسرائیل، کودکاند.
این عدد نیست؛ این استراتژی است.
این یعنی: حذف نسل آینده با روشهای “پایدار”، دقیق، و رسانهپوش.
از نوزاد دو ماههای که هنوز خنده نکرده بود تا مدارس و بیمارستانهایی که پناهگاه شدند؛
همه هدفگذاری شدهاند.
نه بهخاطر اشتباه نظامی، بلکه برای خاموش کردن آینده، حافظه و امید.
غنیسازی اورانیوم برای بمب؟ اسرائیل، کودککشی را غنیسازی کرده برای «بازدارندگی روانی»
همانطور که اورانیوم با غنیسازی ۹۰٪، به سلاح هستهای بدل میشود،
کودککشی در اسرائیل، با غلظتی نزدیک به کمال، به بمب روانی جهانی بدل شده.
مأموریتش چیست؟
فروپاشی روحیه دشمن
ایجاد ترومای بیننسلی
تثبیت یک سلطهگر بدون وجدان در منطقه
و آمریکا؛ معمار پنهان این اتاق گاز نوین
جنگندههایی که کودک را در آغوش مادرش سوزاندند، ساخت آمریکاست
بودجهای که موشک بر خانه خواب کودکان فرستاد، از کنگره آمریکا آمده
رسانههایی که این نوزاد را حذف کردند، با دلارهای لابیهای آمریکایی تغذیه میشوند
این دیگر حمایت نیست؛
این شراکت ساختاری در پروژهایست که “امنیت ملی” را با “نسلکشی نرم” پیوند میدهد.
آیا امنیت کودکانتان برایتان مهم است؟ پس امروز فریاد بزنید!
امروز نوبت کودک ایرانی، فلسطینی یا یمنیست.
فردا، این مدل جنایت بیهزینه و سانسورشده، به خانه هر انسانی سرایت میکند.
اگر مرز جنایت جابهجا شود، هیچ سرزمینی امن نمیماند.
اسرائیل، نه صرفاً دشمن جغرافیایی،
بلکه تهدیدی وجودی برای تمدن انسانمحور است.
آن نوزاد دو ماهه، نه بخاطر بیماری، که بهخاطر سلاح هوشمند غربی مُرد.
او زنده نماند، اما زندهترین سند سقوط اخلاقی یک نظم جهانی بود.
اگر کودککشی هنر است، اسرائیل استاد است و آمریکا حامی مالیاش.
و اگر وجدان جهانی هنوز رمقی دارد، امروز وقت بیداریست.
و شما، روشنفکرانِ خنثیشده!
که در برابر مرگ یک سیاهپوست زانو میزنید،
اما در برابر لهشدن کودک یمنی، ایرانی یا فلسطینی، حتی پلک هم نمیزنید!
آیا رنگ خون، تعیینکننده ارزش انسانیست؟
نه! آن نوزاد، فقط یک شهید نبود؛
او وجدان خفتهایست که باید ما را بیدار کند؛
او نداییست که اگر شنیده نشود، نسلها در برابرش سر خم خواهند کرد.
- نویسنده : عباس اکبری زاده
