در هنگامه‌ی حمله وحشیانه رژیم صهیونیستی به صداوسیمای ایران، جهان نظاره‌گر صحنه‌ای شد که تنها از سرزمین غیرت برمی‌آید؛ بانوی خبرنگار ایرانی، در میانه‌ی انفجارها، لرزش دیوارها و آوای شوم بمب‌ها، ایستاد؛ اما نلرزید. ققنوس ایرانی، بر آتش ایستاد و به جهان نشان داد که خبرنگار ایرانی تنها ناقل خبر نیست؛ او خود سنگر است، او خود سلاح روانی ملت است.
نتانیاهو و سردمداران تروریست صهیونیسم، از همین صدای آرام اما کوبنده می‌هراسند؛ زیرا هر واژه‌ی خبرنگار ایرانی، همچون موشک هایپرسونیک روانی، دقیق و نقطه‌زن بر قلب جنگ روانی دشمن اصابت می‌کند. دشمن می‌داند که در برابر ایمان، غیرت و وحدت ایرانیان، سلاح‌هایشان زنگار می‌بندد و عملیات روانی‌شان فرو می‌ریزد.
خانم خبرنگار، در قاب تصویر جهانی، سیمرغ ایران شد؛ صدایش، آرام و محکم، پیام مردم ایران را به گوش جهان رساند: اگر ایران نباشد، تن مباد! و اگر ملت ایستاده باشد، هیچ بمبی توان فروپاشی این اقتدار را ندارد.
ایران، در جنگ ترکیبی امروز، نه تنها با موشک و پهپاد، که با کلمات خبرنگارانش، با روان مقاوم ملت، با عزم مردان و زنانش، پدافند چندلایه‌ای را به نمایش گذاشته است که حتی سربازان بزدل دشمن با دیدن هر قاب آن، سست می‌شوند.
خبرنگار ایرانی؛ رزمنده‌ی خط مقدم جبهه‌ی حقیقت و شرف.