عاشورای ۱۴۴۷، میدان تقابل اراده‌ها بود؛ و این بار، حسینِ زمان، امام خامنه‌ای، با صلابت قدم برداشت و پرچم سرخ کربلا را بر فراز جهان به اهتزاز درآورد.
محرمی دیگر آمد، اما نه برای ماتم، که برای مرگ باطل؛ نه برای اشک، که برای افول کاخ سفید و سقوط ستاره‌های پوشالی ناتو.
ای اهل حرم! این‌بار علمدار آمد؛ نه از مدینه، که از قلب انقلاب. آمد تا لشکر کفر را چون شب عاشورا در هم کوبد.
ترامپ، این سگ زرد استکبار، در هیاهوی فریادهای «لبیک یا خامنه‌ای» زیر گام‌های سید علمدار له شد؛ این، پایان اسطوره دروغین آمریکاست.
حسینِ عصر، برخاست، شمشیر ایمان کشید و در صحنه جنگ اراده‌ها، شجره خبیثه را از ریشه کند. این عاشورا، نه تکرار تاریخ، که تحقق وعده الهی بود:
و نُریدُ أن نَمُنَّ علی الذین استُضعِفوا…