سخنرانی اخیر دکتر مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهوری ایران، در سازمان ملل متحد نقطه عطفی در بازخوانی هویت ملی و سیاسی کشور بود. او در جایگاهی بین‌المللی، صدای ایران مستقل و مقاوم را طنین‌انداز کرد؛ صدایی که نه باج‌خواهی غرب را برمی‌تابد و نه از مواضع اصولی جمهوری اسلامی عقب‌نشینی می‌کند. همین مواضع صریح و شجاعانه، همبستگی داخلی را پررنگ‌تر کرد و امیدی تازه در میان افکار عمومی دمید.
با این حال، هم‌زمان با فعال شدن مکانیزم ماشه از سوی اروپا، برخی فعالان جناحی و رسانه‌ای در داخل کشور به جای حمایت، آماج حملات خود را متوجه رئیس‌جمهور ساختند. تناقضی آشکار: کسانی که در کلام از وطن‌دوستی دم می‌زنند، در عمل روایت‌هایی را بازتولید می‌کنند که همسو با منافع بیگانگان است. تاریخ ایران گواهی روشن دارد؛ کوروش کبیر و دیگر رهبران ملی هرگز امتیاز خاک و استقلال را به اجنبی واگذار نکردند. پرسش اینجاست: چرا عده‌ای امروز در مقام روشنفکر و روزنامه‌نگار، قهرمان سیاسی خود را در «بوسه بر دستان آمریکا» جست‌وجو می‌کنند؟
ایران، به‌ویژه در حوزه‌های هسته‌ای و موشکی، عمق استراتژیک خود را نه با سازش بلکه با مقاومت به دست آورده است. کدام دستاورد می‌تواند جایگزین استقلال و بازدارندگی ملی شود؟ پاسخ روشن است: هیچ.
مردم ایران بارها نشان داده‌اند که در لحظات خطیر، فراتر از جناح‌ها و شکاف‌های ظاهری، در کنار یکدیگر ایستاده‌اند. چه در جنگ‌های کوتاه‌مدت منطقه‌ای و چه در کارزارهای سیاسی طولانی، این ملت حاضر نشده‌اند خاک و هویت خویش را به معامله بگذارند. در چنین شرایطی، رئیس‌جمهور پزشکیان نماد یک رویکرد کلان و حاکمیتی بود: نه گفتن به باج‌خواهی‌های غرب. این موضع باید تحسین شود، نه آنکه با تیترهای زرد رسانه‌ای تخریب گردد.
و فراتر از سیاست روزمره، حقیقتی ژرف در بطن جامعه ایرانی جریان دارد: همزیستی و وحدت ملی. امروز دیگر بازی‌های تفرقه‌افکنانه میان «با‌حجاب و بی‌حجاب»، «اصولگرا و اصلاح‌طلب» یا «موافق و مخالف» کارکرد گذشته را ندارد. در بزنگاه‌های واقعی، دختران بی‌حجاب در کنار زنان محجبه گریستند و مردان با گرایش‌های متفاوت شانه‌به‌شانه هم برای وطن ایستادند. این سرمایه اجتماعی همان معجزه‌ای است که در سخت‌ترین جنگ‌ها، کوتاه یا بلند، ایران را از درون مستحکم نگاه می‌دارد.
آنان که امروز در فضای رسانه‌ای با «قورباغه‌وارگی سیاسی» می‌خواهند باج‌خواهی دشمن را توجیه کنند، باید بدانند که روایت ملت تغییر کرده است. ایران امروز، ایران آگاه، مقاوم و متحد است. در این میدان، هیچ صدایی بلندتر از صدای مردم و هیچ حمایتی مؤثرتر از همبستگی ملی نخواهد بود.
- نویسنده : عباس اکبری زاده
