بعد از هر نماز، دستانمان بر تربت کربلا آرام می‌گیرد؛ همان خاکی که در فرهنگ شیعه، یادآور بلندترین قله آزادگی و شهادت است. با آن، تیممِ غسل شهادت می‌کنیم؛ نه برای استقبال از مرگ، بلکه برای تجدید عهد با حقیقت، عدالت و مسئولیتی که عاشورا بر دوش تاریخ گذاشت.
آقاجان…
برای ما، نماز تنها پایان یک عبادت نیست؛ آغاز یک بیعت است. بیعتی که پس از سلام نماز، با تربت حسین بن علی (علیه‌السلام) مهر می‌شود؛ گویی هر سجده، امضای دوباره پیمانی است که از کربلا تا امروز در امتداد تاریخ جاری مانده است.
تو برای ما تنها یک شخصیت سیاسی نبودی؛ نمادی از استمرار گفتمان مقاومت، ایستادگی و حفظ هویت دینی و ملی بودی. از همین رو، نامت در حافظه جمعی نسلی ثبت شده است که سیاست را جدا از ایمان و مسئولیت تاریخی نمی‌بیند.
روزهای ۱۳ تا ۱۸ تیر، در تقویم دل‌های ما، تنها چند روز متوالی نیست؛ فصلی از اندوه، تأمل و بازخوانی عهدی است که با شهیدان و آرمان‌های عاشورا بسته‌ایم. این روزها، زمان مرور این حقیقت است که تاریخ، با خون وفاداران به حقیقت نوشته می‌شود، نه با جوهر مصلحت‌اندیشی.
آقاجان…
اگر جسم‌ها از یکدیگر فاصله بگیرند، اندیشه‌ها و آرمان‌ها در حافظه ملت‌ها به حیات خود ادامه می‌دهند. آنچه می‌ماند، صداقت در پیمان، استواری در مسیر و وفاداری به آرمان‌هایی است که از کربلا آغاز شد و در طول تاریخ، نسل به نسل استمرار یافت.
خداحافظ، ای برادر زینب (س) …
و سلام بر آنان که هر روز، پس از نماز، با تربت کربلا، عهد خویش را با خدا، با عاشورا و با راه آزادگی تجدید می‌کنند.