میلاد هشتمین حجت آسمانی، حضرت علی بن موسیالرضا (ع) را، نه صرفاً یک واقعه ولادت، که نقطه عطفی در مهندسی نرمِ تمدن شیعی باید دانست؛ آنگاه که گفتمانِ ارتباط با حق و خلق، از مرزهای سنتی عبور کرده و در بستر عقلانیت ایمانی، صورتی تمدنی یافت.
امام رضا (ع) تنها امام علم و مناظره نیست، بلکه واضع یک «پارادایم ارتباطی» در فقه الحیات است؛ او که با منطق گفتوگو، عقلانیت وحیانی را در برابر جزماندیشی عباسی سامان داد و با نظریهپردازی زیارت، فرمی نو از دیپلماسی قدسی را بنیان نهاد؛ دیپلماسیای که نه مبتنی بر منافع زودگذر، بلکه استوار بر صداقت روح، شفاعت دل، و کرامت انسان است.
گفتمان رضوی، نه صرفاً دعاست و نه صرفاً زیارت؛ بلکه واسطهالمثلی است میان انسانِ جستوجوگر و آسمانِ پاسخگو. در فرهنگ زیارت او، هیچ پیششرطی جز نیت خالص نیست. «پنجره فولاد» او، تنها یک نماد نیست، بلکه نقطه اتصال عرفانیِ زائر و مزور است؛ تئوریزهشده در ادبیات دعا، و نهادینهشده در مناسک شفاعت.
از این منظر، حضرت رضا (ع) را میتوان «دبیر گفتمان بینالمللی اربعین» و معمار دیپلماسی رضوی نامید؛ شخصیتی که مسیر مشهد تا کربلا را نه با خطوط جغرافیا، بلکه با مفاهیم ایمان، پیوند زد. او ضامن شد، تا دلهای گسسته، در مسیر حسین بن علی (ع) همافق شوند. او ضامن شد، تا کثرت زائران، به وحدت معرفت بدل شود. او ضامن شد، تا اربعین از یک آیین، به یک گفتمان جهانی مقاومت ارتقا یابد.
ولادت امام رضا (ع)، آغاز فصل تازهای است در تاریخ گفتوگوی توحیدی؛
گفتوگویی که در آن، میان عاشق و معشوق، نه مرزی است و نه ترجمانی؛
تنها یک صداست:
السلام علیک یا علی بن موسیالرضا، ای ضامن پیوند مشهد تا کربلا.
- نویسنده : عباس اکبری زاده
