در جنگ روایت‌ها، مردم غایب‌اند و خودتحقیرها مشغول قلب واقعیت. جایی که باید صدای مقاومت و غرور ملی شنیده شود، صدای سازش و تسلیم طنین‌انداز شده. وقت آن رسیده مردم عادی، فضای شبکه ایکس را از سلطه این اقلیت بازپس گیرند.

جنگ دوازده‌روزه ایران و رژیم صهیونیستی، صرفاً یک درگیری نظامی نبود؛ این نبرد، آوردگاه اراده‌ها، روایت‌ها و شکاف‌های عمیق اجتماعی-سیاسی در داخل کشور بود. اگرچه آتش‌بس نظامی پس از دوازده روز رقم خورد، اما آتش نبرد روایت‌ها هنوز در فضای مجازی شعله‌ور است.
مردم ایران در همان ساعات نخست جنگ، فارغ از گرایش سیاسی یا سبک زندگی، با قدرتی کم‌نظیر در فضای عمومی مخالفت خود را با آتش‌بس و تسلیم ابراز کردند. مقاومت، نه یک گفتمان دولتی، بلکه تجلی اراده‌ای جمعی شد که ریشه در تاریخ، هویت و کرامت ملی دارد.
اما در سوی دیگر، پلتفرم اجتماعی «ایکس» که به میدان اصلی تحلیل و موضع‌گیری تبدیل شده، صحنه سلطه‌ی بی‌چون‌وچرای اقلیتی از خودتحقیران، فعالان غرب‌گرای رسانه‌ای و تحلیل‌گران تسلیم‌طلب است. این اقلیت، به‌واسطه مهارت در روایت‌سازی، خلا حضور مردمی را به نفع گفتمان سازش پُر کرده‌اند؛ گفتمانی که بی‌سر و صدا در حال سفیدسازی چهره دشمن و سیاه‌نمایی از غرور ملی است.
در واقع، شبکه ایکس امروز به جبهه‌ای بی‌مدافع در جنگ نرم بدل شده؛ جایی که مردم عادی حضور مؤثری ندارند، و این غیبت، فرصت عرض‌اندام را به فتنه‌گران و جاسوسان روایت‌ساز داده است. آنان با لحنی روشنفکرنما، چنان از ضرورت صلح، هزینه‌های مقاومت و افول اقتدار ملی سخن می‌گویند که گویا حافظه تاریخی ما از تجاوز، تحقیر و خیانت، از کار افتاده است.
پیشنهاد صریح و راهبردی به مردم شریف ایران آن است که این خلأ را با حضور هدفمند، هوشمند و مسئولانه در شبکه ایکس جبران کنند. تنها با بازپس‌گیری این میدان، می‌توان فتنه خودتحقیران و سربازان رسانه‌ای دشمن را خنثی کرد. سکوت در برابر تحریف، بزرگ‌ترین خدمت به پروژه نفوذ است.
این حضور نباید محدود به شعاری‌نویسی باشد؛ بلکه باید با تولید محتوای عمیق، روشنگرانه، و متکی بر عقلانیت ملی همراه باشد. تجربه جنگ دوازده‌روزه نشان داد که مردم، فراتر از ظاهر و دوقطبی‌های کاذب، در لحظه‌های حیاتی با هم متحد می‌شوند. این ظرفیت باید در فضای مجازی نیز تجلی یابد.
بازسازی گفتمان ملی در فضای دیجیتال، بدون مشارکت گسترده مردم ممکن نیست. اکنون که دشمن به روایت‌سازی دقیق و مستمر روی آورده، سکوت مردم، حتی اگر از سر خستگی یا ناامیدی باشد، به منزله واگذاری خاکریز مهمی از جنگ نرم است.
باید با قدرت گفت: آینده رسانه‌ای ایران، نه در دست تحلیل‌گران غرب‌زده، بلکه در اختیار همان مردمی است که موشک را نه یک سلاح، بلکه فریاد عزت می‌دانند. آینده را آنان خواهند نوشت، اگر در فضای روایت نیز همان‌گونه که در میدان جنگ بودند، حاضر و آماده باشند.

  • نویسنده : عباس اکبری زاده