فردوس اربعین، نه صرفاً راهی است از نجف تا کربلا، که دریای بی‌کران عشق است، آغشته به عطر خاک انبیا.
موکب‌ها، همچون کشتی‌هایی نورانی، بر موج جمعیت می‌لغزند؛ کشتی‌هایی که ناخدایشان، حسین بن علی است و بلیت ورودشان، یک سلام از دل.
هر قدم زائر، برگ زرینی است در دفتر آفرینش؛ گویی پا بر پله‌های بهشت می‌گذارد و فرشتگان، در دو سوی مسیر، به احترام ایستاده‌اند.
در این جاده، خداوند خیمه زده است؛
آسمان را با گنبد طلایی تزیین کرده و زمین را با نخل‌های خمیده بر زائران، آراسته است.
باد، ذکر یا حسین (ع) را بر دوش می‌کشد و نور آفتاب، چون پرده‌ای گرم، بر صورت‌ها می‌تابد.
اما سقف این بهشت، آبی نیست… سرخ است!
سرخیِ خون خدا که در ظهر عاشورا بر خاک ریخت و آسمان را تا ابد رنگین کرد.
و اربعین، همان کربلاست که این بار، به جای صدای شمشیر و ناله، از هر سو «لبیک یا حسین (ع) » می‌بارد.
در فردوس اربعین، مالکیت با حسین(ع) است، طراحی با خدا، و نقش‌آفرینی با میلیون‌ها عاشق که با پای پیاده، نقشه جاودان عشق را بر صفحه تاریخ حک می‌کنند.