۲۵ شهریورماه ۱۴۰۴، تاریخ گواهی داد بر مرگ نهایی یکی از پرهیاهوترین پروژههای رسانهای دشمنان ایران؛ پروژهای که با نام جعلی «زن، زندگی، آزادی» به صحنه آمد اما از آغاز چیزی جز مهندسی افکار عمومی با رباتها، شبکههای معاند چون اینترنشنال و بیبیسی و سرمایهگذاری سلطنتطلبان و تجزیهطلبان نبود.
آنچه سه سال پیش با سوءاستفاده از مرگ یک شهروند زن کُرد زبان آغاز شد، امروز در خاموشی کامل به پایان رسید. نه از شعارها خبری هست، نه از فراخوانهای مجازی اثری؛ و نه حتی از هواداران داخلی که روزی در مدار توهم و هیاهو، برای این جنبش جعلی کف میزدند. رضا پهلوی، نرگس محمدی، شیرین عبادی، صادق زیباکلام و دیگر همپیمانان رسانهای و سیاسی غرب، اکنون در انزوای تاریخی، شکست را با تمام وجود لمس میکنند.
در مقابل، مردم شریف ایران ــ از هر طیف، اعم از ارزشی، منتقد، باحجاب یا بیحجاب ــ در ششماهه نخست سال ۱۴۰۴ نشان دادند که جغرافیای حقیقی ملت با نقشههای جعلی براندازان هیچ نسبتی ندارد.
در «جنگ دوازدهروزه» با اتحاد مقدس، دست تجاوز سلطنتطلبان و تجزیهطلبان کوتاه شد و مردم با ایستادگی خود، استقلال سیاسی و تمامیت ارضی کشور را تثبیت کردند. این اتحاد، تصویر تازهای از ملت ایران را به جهان مخابره کرد: ملتی که در عین اختلاف سلیقه، بر سر ایران واحد و عزت ملی به توافقی تاریخی رسیده است.
اکنون، پروژهای که روزی با بمباران تبلیغاتی رسانههای بیگانه بهعنوان «جنبش اجتماعی» معرفی میشد، در تاریخ بهعنوان نمونهای از وطنفروشی و مهندسی شکستخورده افکار عمومی ثبت شده است.
پیام ملت ایران روشن است:
سرنوشت کسانی که به نام زن یا آزادی، وطنفروشی کنند، چیزی جز طرد کامل از حافظه تاریخی مردم ایران نخواهد بود.
درود بر این مردم که در بزنگاهها، حقیقت را از توهم بازشناختند و در دل تاریخ معاصر، فصلی نو به نام «ایران متحد» گشودند.
- نویسنده : عباس اکبری زاده
