بار دیگر، جریانی که سالها با «توهم نجات از پنجره غرب» زیست، با واقعیت سرد و سخت سیاست بینالملل روبهرو شد. افایتیاف نهتنها ایران را از فهرست سیاه خارج نکرد، بلکه عملاً نشان داد که «معیار تعامل» برای غربگرایان در تهران، همیشه یکطرفه بوده است: امتیاز بده، تا شاید تحقیر شوی.
در حالیکه حامیان پیوستن به کنوانسیون پالرمو آن را «راه ورود به اقتصاد جهانی» معرفی میکردند، FATF با صراحت اعلام کرد که حقتحفظهای ایران درباره تعریف گروههای تروریستی را نمیپذیرد. معنای این جمله ساده است: آنها میخواهند ایران، مقاومت را تروریسم بنامد و سیاست امنیت ملی خود را با ترجمهی واژههای غربی تنظیم کند.
این نخستینبار نیست که ساختارهای وابسته به غرب، به جای درک واقعیتهای منطقهای ایران، با عینک واشنگتن و تلآویو تصمیم میگیرند. اما آنچه تأسفبار است، نه تصمیم FATF، بلکه اصرار جریان غربگرا بر تکرار خطای تاریخی برجام در قالبهای جدید است. گویی تجربهی «لغو تحریمها روی کاغذ» کافی نبود تا بدانند «اعتماد به دشمن» به معنای تسلیم نرم است، نه تعامل سازنده.
اکنون FATF همان راهی را میرود که ۱+۵ رفت: خواستههای ناممکن، تهدید پنهان و در نهایت، مطالبهی تغییر رفتار منطقهای ایران. و باز، همان چهرهها در رسانهها مشغول بزک شکستاند؛ میگویند “حداقل ایران در مسیر تعامل است”! تعاملی که هر بار با گرهای تازه، با توهینی تازه، با پسزدنی تازه روبهرو میشود.
حقیقت این است که FATF نه یک نهاد فنی، بلکه ابزار فشار سیاسی در خدمت نظام مالی غرب است. و مادامیکه جمهوری اسلامی ایران حاضر نیست از استقلال خود دست بکشد، خروج از فهرست سیاه، نه بهدلیل ضعف فنی، بلکه بهخاطر اقتدار سیاسیاش به تأخیر میافتد.
- نویسنده : عباس اکبری زاده
