امشب، تاریخ در نقطه‌ای ایستاده است که سکوت مدینه را می‌توان شنید؛
سکوتی که نه آرامش، که طنین فروخورده‌ی داغی بزرگ است.
سالروز رحلت بانویی که اگرچه در سایه نام‌های عظیم اهل‌بیت(ع) زیست،
اما بخشی از معماری حماسه عاشورا بر دوش او است:
فاطمه ام‌البنین(س).

او تنها مادر چهار فرزند نبود؛
زنِ خردمند و آینده‌نگری بود که نقش خود را در تداوم خط ولایت،
نه در میدان سیاست رسمی، بلکه در لایه‌های عاطفی و تربیتیِ مقاومت شیعی تعریف کرد.
در ساختار فرهنگی تاریخ اسلام، ام‌البنین(س) را می‌توان
«مادر راهبردیِ کربلا» نامید؛
بانویی که در ترکیب ایمان، تربیت و بصیرت،
نسلی را به وجود آورد که ستون پایداری سپاه سیدالشهدا(ع) شد.

در خانه‌اش، تربیت تنها انتقال ارزش نبود؛
پردازش شخصیت بود.
چنین بود که از دامان او، قمر بنی‌هاشم(ع) برخاست؛
مردی که در ادبیات شیعه، نه‌فقط به عنوان یک قهرمان،
که به‌مثابه «الگوی وفاداری مطلق» شناخته می‌شود.
عباس(ع) ادامه طبیعیِ اندیشه و ایمان مادری بود
که قدرت را با لطافت، و شجاعت را با اخلاق درهم تنید.

ام‌البنین(س) پس از عاشورا تنها سوگوار نبود؛
او اولین مفسّر مردمیِ واقعه شد.
در کوچه‌های مدینه، با هر مرثیه،
روایت را از خطر تحریف نجات داد
و نقشه فرهنگی دشمن را برهم زد.
او بنیان‌گذار «روضه‌های آگاهی‌بخش» بود؛
مجالسی که اشک را به یادآوری حقیقت تبدیل کرد
و حافظه تاریخی امت را از زوال نجات داد.

در سالروز رحلت این بانوی بزرگ،
سر تعظیم در برابر مقام مادری فرود می‌آوریم
که نه‌تنها علمدار کربلا را پرورید،
بلکه زبانِ زخم‌های عاشورا شد.

رحلت حضرت ام‌البنین(س) تسلیت باد.