در غروب سرنوشتساز ۲۳ خرداد ۱۴۰۴، زمانیکه رژیم صهیونیستی در اقدامی بیسابقه و هراسانگیز، ساختمان شبکه خبر جمهوری اسلامی ایران را هدف حمله موشکی قرار داد، آنچه در قاب دوربین ثبت شد، فراتر از یک رویداد خبری بود؛ لحظهای تاریخی بود که «رسانه» نه صرفاً ابزار انتقال پیام، بلکه خود به صحنه نبرد و مقاومت بدل شد.
در میانه غرش آژیرها، لرزش ساختمان و آوای انفجار، سحر امامی – خبرنگار زن ایرانی – نه گریخت، نه قطع کرد، نه حتی مکثی در صدا انداخت؛ او ایستاد، گزارش کرد و با صدایی استوار، نهتنها مخاطب داخلی، بلکه افکار عمومی جهانی را مخاطب قرار داد. صدایی که حامل پیام مقاومت یک ملت بود؛ صدایی که از انفجار جنگندهها بلندتر و از تحلیلهای بیروح رسانههای غربی، زندهتر بود.
فضا نه یک استودیو، بلکه میدان نبرد نرم بود. مقابل دوربین، زنی با چادری سیاه و چهرهای مصمم، ستونبندی زن مسلمان را تصویر میکرد؛ زنی که نه در پناهگاه، که در صف اول روایت ایستاد. گویی تاریخ، بار دیگر «زینب رسانهای انقلاب» را خلق کرده بود؛ زنی که روایت را از دست رسانههای صهیونیستی ربود و در قاب ایرانی، حقیقت را فریاد زد.
در لحظهای که غرب میکوشید با پروپاگاندای زنمحور، هویت زن مسلمان را کمرنگ جلوه دهد، سحر امامی با پایداریاش، به جهانیان فهماند که زن مسلمان نه فقط موضوعِ گزارش، بلکه راوی حقیقت و حامل پرچم عزت است. ملت ایران، با فریاد «اللهاکبر» از پشت تلویزیونها، ایستادگی او را پاس داشتند؛ لحظهای که عصر تاریک رسانههای مغرض را، به سحر روشنی بدل کرد.
از منظر جامعهشناسی رسانه، آنچه سحر انجام داد، تنها یک گزارش خبری نبود، بلکه یک کنش مقاومتی در میدان جنگ شناختی بود. از منظر امنیت ملی، او نقشی را ایفا کرد که برخی ژنرالها در میدان رزم ایفا نمیکنند؛ حفظ خط مقدم اعتماد عمومی. و از منظر تحلیل گفتمان، سحر نه صرفاً کلمات، که ارزشها را مخابره کرد؛ ارزشهایی همچون ایمان، ایستادگی، هویت و وطن.
- نویسنده : فرزانه محمودی
