آسمان کربلا هنوز بوی خون می‌دهد. بادی که از فرات می‌وزد، گویی صدای سم اسب‌ها و تپش قلب عاشوراییان را با خود حمل می‌کند. در چنین روزی، کاروانی خسته اما استوار، از شام بازمی‌گردد. پیشاپیش آن کاروان، زنی ایستاده که قامتش، بلندتر از هر کاخ و کاخ‌نشینی است؛ زینب کبری(س)، بانوی خطبه و قیام، که بی‌پروا حقیقت را به رخ حاکمان باطل کشید و معنای «دولت اسلامی» را نه در کاخ، که در میدان و اسارتگاه، تعریف کرد.
روز اربعین، لحظه وصال دوباره او با مزار برادر است؛ اما این بازگشت، تنها یک دیدار خانوادگی نیست. این منشور سیاسی یک امت است. از آن روز، اربعین به نماد حکمرانی عدالت بدل شد؛ حکومتی که مرزهایش نه با سیم‌خاردار، بلکه با عشق ترسیم می‌شود، و پاسپورتش نه کاغذی که مُهر ایمان در دل است.
در این دولت، قانون تحمیلی وجود ندارد. همه، داوطلبانه و عاشقانه، خود را مقید به نظم و عدالت می‌دانند. نه ثروتمند حق فقیر را می‌بلعد، نه قدرتمند بر ضعیف ستم می‌کند. اینجا اصل، همان است که در شعر سعدی جاودانه شد: «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند»؛ و در نسخه اربعینی آن باید گفت: «زائران اربعین برترند».
اربعین؛ جغرافیای همبستگی جهانی
راهپیمایی اربعین، تنها یک مناسک مذهبی نیست؛ بلکه نمایشگاه بین‌المللی عدالت‌خواهی است. هر سال، میلیون‌ها زائر از زبان‌ها، رنگ‌ها و ملت‌های مختلف، در جاده‌های کربلا به هم می‌پیوندند و بی‌آنکه قطعنامه‌ای امضا کنند، یک پیمان جهانی علیه ظلم می‌بندند.
اینجا شعارها، فریاد غزه و یمن و سوریه است. اینجا پرچم‌ها، نه مرز جدایی که پل اتصال میان ملت‌هاست. اینجا، هر قدمی که برداشته می‌شود، طنین گامی است برای آزادسازی قلمروهای مظلوم و محاصره‌شده.
پیام راهبردی اربعین امروز
امروز، جهان اسلام بیش از هر زمان دیگر، به «اربعینی از کربلا تا غزه» نیاز دارد. همان‌گونه که زینب(س) در برابر قدرت رسانه‌ای و سیاسی امویان ایستاد، امت اربعین باید در برابر ماشین تبلیغاتی و جنایتکار رژیم صهیونیستی بایستد.
تصور کنید در مسیر نجف تا کربلا، موکب‌هایی برپا شود که نه‌تنها نان و چای، بلکه پیام آزادی برای ملت‌های تحت محاصره را توزیع کنند؛ موکب‌هایی که خیمه‌های کوچک «دیپلماسی مردمی» باشند، جایی که هر زائر، سفیر یک ملت مظلوم شود.
فراتر از مراسم، به سوی مکتب
اربعین، اگر فقط یک مراسم بماند، در حصار تقویم اسیر خواهد شد. اما اگر به مکتب تبدیل شود، به راهبردی جهانی برای عدالت بدل می‌گردد. مکتبی که از کربلا آغاز شد، در شام تبلور یافت، و امروز باید از غزه تا صنعا و از قدس تا کشمیر امتداد یابد.
روز اربعین، نه پایان راه، که آغاز مأموریت است: مأموریت رساندن پیام عدالت حسینی به هر گوشه‌ای که فریاد مظلومی خاموش مانده است. و چه روزی زیباتر از آن که با یاد زینب(س)، دوباره در جاده عشق گام بگذاریم، و با دست‌های خالی اما دل‌های پر، پایه‌های ظلم را بلرزانیم؛ تا جهان بداند، در دولت اربعین، حتی یک برگ حق از درخت عدالت فرو نخواهد افتاد.