پس از 70 روزی که آسمان لبخند نمی‌زد و زمین از عطش فریاد می‌زد، درختان پژمرده و رودخانه‌ها خشکیده، مردم ایلام با چشمان غمگین به آسمان نگاه می‌کردند. هر روز که می‌گذشت، غصه‌ای در دل‌ها بیشتر می‌شد. در این روزهای سخت، دعای جمعی و نمازهای مردم از دل‌های شکسته برمی‌خاست، هر کس با دلی پر از امید و دلهره، از خدای بزرگ می‌خواست تا در این روزهای خشکسالی که بسان یک کابوس طولانی بر فراز دیارشان سایه انداخته بود، رحمت خود را نازل کند.
اما خداوند، همیشه در وقت نیاز و هنگامی که به تنگنا می‌رسیم، رحمت خود را می‌فرستد. چند روز پیش، درست زمانی که تمامی دل‌ها به اندازه‌ای از باران تشنه شده بود که حتی واژه‌ها نیز قادر به توصیف آن نبودند، آسمان تصمیم گرفت که رازهای خود را آشکار کند. بارانی که به یکباره از دل آسمان ریخت، نه فقط زمین، که روح‌ها را هم شست و شو داد.
سد ایلام که در مدت این 70 روز به نیمه خشک شده بود، به یکباره جان گرفت و 70 درصد ظرفیت خود را باز یافت. اما این بار نه تنها سدها پر از آب شدند، بلکه دل‌ها نیز از امید سرشار گردید. باران، نه تنها منابع آبی را تجدید کرد، بلکه مانند یک مرهم بر زخم‌های بی‌صبرانه مردم نشست. هر قطره باران، همچون تسبیحی از رحمت الهی بود که یکی پس از دیگری بر چهره زمین می‌ریخت و شوقی تازه به جان‌های خشکیده می‌داد.
بارش بارانی که از آن صحبت می‌کنیم، بیش از یک تغییر طبیعی در وضعیت آبی استان است؛ این بارش یک تحول معنوی و روحی بود. بارانی که به انسان‌ها یادآوری کرد که در پس هر سختی و خشکسالی، همیشه امیدی وجود دارد. این بارش، پیام الهی بود به مردم که در لحظات دشوار، به دعای خود ادامه دهند، چرا که همیشه در دل هر شب تاریک، ستاره‌ای در انتظار طلوع است.
ایلام که روزها به سکوت و خشکی و شب‌ها به تاریکی و نگرانی می‌غلتید، حالا با بارانی که به هر گوشه و کنار آن رسید، دچار تحول شد. سدهای استان به بیش از 50 درصد ظرفیت خود رسیدند و زمین، که تا دیروز رنگ خاک و خشکسالی به خود گرفته بود، حالا دوباره سبز و پر از زندگی شد.
این بارش، نه تنها بر سطح خاک و سدها تأثیر گذاشت، بلکه بر دل‌های مردمی که در طول این روزها سختی کشیده بودند، اثر عمیقی بر جای گذاشت. باران، نه تنها قطره‌ای آب، بلکه نشانه‌ای از لطف الهی بود. این بارش، درختان را زنده کرد، رودخانه‌ها را پر آب ساخت و در دل هر فرد ایلامی، دوباره شعله امید را روشن کرد.
ای کاش همگان بدانند که در زندگی‌مان نیز همین‌طور است؛ پس از هر خشکسالی، پس از هر تنگنای بزرگ، رحمت خداوند از راه خواهد رسید. حتی در سخت‌ترین روزها، تنها چیزی که باید در دل نگه داریم، همان امید و ایمان به خداوند است که در نهایت، از دل آن، بارانی از رحمت نازل خواهد شد.