همکاری ایلام و کربلا را میشود با چند خط خبر رسمی جمع کرد، اما واقعیت این است که ماجرا بزرگتر از یک دیدار و چند جمله دیپلماتیک است. مرز مهران و ظرفیت مرزی چیلات که هنوز در مرحله راهاندازی قرار دارد سالهاست بارِ سنگینی روی دوش استان میکشند؛ بارِ اربعین، بارِ عبور، بارِ انتظار. حالا صحبت از این است که مرزها، فقط محل گذر نباشند؛ محل ساختن هم باشند.
نشست استانداران ایلام و کربلا، اگر با دقت دیده شود، نشاندهندهی تغییر نگاه و تلاش برای استفاده واقعی از ظرفیتهای مرزی است. نگاهی که میگوید مرز فقط جایی برای کنترل نیست؛ میتواند جایی برای تصمیم، تولید و تعامل باشد. ایلام، با همه محدودیتهایش، ظرفیتهایی دارد که اگر دیده شوند، میتوانند از مسیر مرز مهران و در آینده با فعالشدن چیلات وارد زندگی واقعی مردم شوند؛ نه فقط در آمار و گزارشها.
وقتی از کشاورزی، خدمات فنی و مهندسی یا گردشگری حرف زده میشود، پشت این کلمات یک واقعیت ساده خوابیده است: کربلا نیاز دارد و ایلام میتواند پاسخ بدهد. این رابطه، اگر روی زمین شکل بگیرد، میتواند مرز مهران بهعنوان گذرگاه فعال و چیلات بهعنوان ظرفیت راهبردی در آستانه بهرهبرداری را از حالت مصرفکننده و پرهزینه خارج کند و به فرصت اقتصادی قابل لمس تبدیل کند.
تشکیل کمیتههای مشترک، اگر قرار باشد صرفاً به جلسات تکراری ختم شود، چیز تازهای به این معادله اضافه نمیکند. اما اگر این ساختارها بتوانند راه را برای فعال اقتصادی، کشاورز، پیمانکار و سرمایهگذار محلی باز کنند، آنوقت میشود گفت مرز دارد کار خودش را پیدا میکند.
اربعین هم در این میان فقط یک مناسک نیست؛ یک تجربه بزرگ انسانی است که سالهاست ایلام آن را به دوش میکشد. اگر قرار است همکاری ایلام و کربلا معنای تازهای پیدا کند، باید بخشی از این بار، به فرصت تبدیل شود؛ فرصتی که هم شأن معنوی اربعین حفظ شود و هم سهم اقتصادی استان فعلاً از مسیر مهران و در افق آینده با راهاندازی مرز چیلات دیده شود.
در نهایت، داستان ایلام و کربلا داستان یک انتخاب است؛ انتخاب میان مرزهایی که فقط شلوغ میشوند و مرزهایی که رشد میکنند. اگر این مسیر با حوصله، صداقت و تصمیمهای عملی ادامه پیدا کند، مهران امروز و چیلاتِ فردا میتوانند از حاشیه خبرها بیرون بیایند و وارد متن توسعه شوند؛ جایی که مردم نتیجهاش را با پوست و استخوان لمس کنند.
همچنین شایسته است به استاندار ایلام به دلیل پیگیری مستمر و توجه به توسعه ظرفیتهای مرزی اشاره شود، بدون آنکه این تقدیر به تملق یا تعریف اضافه تبدیل شود.
- نویسنده : عباس اکبری زاده
