حضور گروه سرود نوجوانان ایلامی در اختتامیه جشنواره ابوذر، مراسم را به یک صحنه زنده گفتمانی بدل کرد؛ صحنه‌ای که در آن شوق، هویت و امید اجتماعی، خونی تازه در رگ‌های قلم رسانه انقلاب جاری ساخت.

اختتامیه مشترک جشنواره رسانه‌ای ابوذر و رویداد «طنین» در ۱۹ بهمن‌ماه ۱۴۰۴، هم‌زمان با ایام دهه فجر انقلاب اسلامی، بیش از یک مراسم پایانی بود؛ این اتفاق، بازتاب یک لحظه نمادین در گفتمان انقلاب بود؛ لحظه‌ای که رسانه، نسل آینده و هویت انقلابی، نه در قالب شعار، بلکه در صحنه‌ای زنده و ملموس به هم گره خوردند. این آیین، بیش از آنکه در قاب برنامه‌های رسمی معنا یابد، در حاشیه‌هایی تنفس کرد که خود، به متن تبدیل شدند.
آنچه شوق نگارنده را شعله‌ور ساخت، حضور گروه سرود نوجوانان ایلامی بود؛ حضوری که نه یک اجرای هنری ساده، بلکه کنشی گفتمانی تمام‌عیار بود. آغاز اجرا با تک‌خوانی رجزگونه، ضربه‌ای صریح و شجاعانه به سکوت سالن زد؛ رجزخوانی‌ای ریشه‌دار در حافظه تاریخی مقاومت، نه برآمده از هیجان زودگذر، بلکه ناشی از فهم عمیق هویت و تاریخ. صدایی نوجوانانه، اما استوار؛ گلوهایی کوچک، اما حامل پیام‌های بزرگ.
اهدای گل نرگس به خبرنگاران در بدو ورود، در نگاه نخست حرکتی ساده و آیینی به نظر می‌رسید، اما در عمق معنا، نشانه‌ای روشن از پیوند مهدویت، انتظار و امید اجتماعی بود. سالن اختتامیه، آمیخته به عطر نرگس و طنین صدای نوجوانان، به فضایی معنایی بدل شد؛ فضایی که «بوی مهدویت» را نه با شعار، بلکه با زیست نمادین و تجربه حسی به مخاطب القا می‌کرد.
نوجوانان ایلامی در جشنواره ابوذر، با هر نغمه و حرکت، خونی به نام شوق در رگ‌های قلم جاری کردند؛ شوقی که ویژه فرزندان وطن است و آنان را در مسیر اتحاد و امید برای ایران قرار می‌دهد.
آن‌ها با پیراهن سفید، شال سبز و دسته‌گل نرگس در دست، تصویری زنده و الهام‌بخش از آینده گفتمان انقلاب اسلامی ساختند؛ آینده‌ای که در آن مفاهیمی چون امید، مقاومت، استقلال و هویت ملی، نه از تریبون‌های رسمی، بلکه از گلوی نسل نوجوان بازتولید می‌شود. گل نرگس در دستان آنان، صرفاً یک عنصر زیباشناختی نبود؛ عَلَمی نمادین از حضرت مهدی موعود (عج) بود که به این نسل، جسارت، مشروعیت و صلابت گفتمانی می‌بخشید تا بی‌تعارف و بی‌هراس، برای ایران و استقلالش رجز بخوانند.
از نگاه نگارنده، این صحنه—نوجوانانی که هم‌زمان حامل نشانه‌های مهدوی و پیام مقاومت‌اند—مهم‌ترین و گویا‌ترین لحظه این اختتامیه بود؛ لحظه‌ای که نشان داد سرمایه نمادین انقلاب، امروز نه در بیانیه‌ها، بلکه در صداها، نگاه‌ها و دست‌های کوچک اما استوار نوجوانان جریان دارد.
در پایان، شایسته است به‌طور ویژه از رئیس جوان بسیج رسانه تقدیر شود؛ چراکه ثمره سیاست جوان‌گرایی در این مجموعه، به‌صورت عینی و الهام‌بخش در همین گروه سرود نوجوانان متجلی شد. حضوری که نه‌تنها مراسم را زنده کرد، بلکه به قلم رسانه انقلاب خون و شوق تازه‌ای بخشید؛ شوقی برخاسته از امید و بازتولید سرمایه نمادین نسل آینده.

  • نویسنده : عباس اکبری زاده