در هیاهوی خیابان، جایی که زندگی جاریست، گوشه‌ای از پیاده‌رو به «معبدِ نور و رنگ» بدل شده است. خانم انوری و آقای شریفی‌مقدم، بوم‌هایشان را به میان مردم آورده‌اند تا ثابت کنند هنر، اگر از ایمان ریشه بگیرد، از هر سلاحی برنده‌تر است.

نقشهِ‌ای که جان دارد؛ دیواری که فرو نمی‌ریزد
وقتی به تابلوی ویترای خانم انوری خیره می‌شوی، فقط بازیِ رنگ روی شیشه نمی‌بینی؛ تو نبضِ غیرتِ یک ملت را حس می‌کنی. او با ظرافتی خیره‌کننده، «نقشه ایران بزرگ» را به مصاف دشمن برده است. هر ضربه‌ی قلم‌موی او، سیلیِ محکمی است بر چهره‌ی استکبار.
او آجر به آجر، از جنسِ «اتحاد»، دژی ساخته است که مشتِ دشمن بر آن نتیجه‌ی معکوس دارد. در برابر این دژِ پولادین، آنچه از هیبتِ آمریکا باقی مانده، تنها مصداق «أَوْهَنَ الْبُیُوت» است؛ خانه‌ای سست‌تر از تارِ عنکبوت که با طوفانِ اراده‌ی این بانوی هنرمند، لرزان و ویران می‌شود. این تابلو فریاد می‌زند: ای مردم! خانه‌ی دشمن از بن ویران است.

علمدارِ خانه پدری؛ پایانِ کفتاران
کمی آن‌طرف‌تر، آقای هنرمند با رنگ‌هایش حماسه می‌سراید. او از عظمتِ «خانه پدری» می‌گوید؛ خانه‌ای که ستون‌هایش به عرش خدا گره خورده است. در مرکز این قاب، چهره‌ی خورشیدی می‌درخشد که نامش لرزه بر جانِ کفتاران می‌انداخت.
او حاج قاسم را ترسیم می‌کند؛ جان‌فدایی که حکم از «امام شهید» داشت و با علمداریِ خود، معنای واقعیِ وحدت امت اسلامی را به رخ جهانیان کشید. هنری که او خلق کرده، روایتگرِ شکسته شدن استخوان‌های داعش و اربابانِ مستکبرِ آن‌هاست. او نشان می‌دهد که هر ساختاری در برابرِ وحدتِ ما، چیزی جز «أَوْهَنَ الْبُیُوت» نیست.

هنر، یعنی این سنگرِ همیشه زنده
این زوج ایلامی، با سبکی ظریف و روحی حماسی، پیامشان را مستقیماً به قلب‌ها مخابره می‌کنند. آثار آن‌ها فقط «تابلو» نیستند؛ این‌ها «حکمِ خانه» را دارند؛ خانه‌ای که فرمانده‌اش شهید، جایش در دلِ مردم و هنرمندش، نگاهبانِ مرزهای اعتقادی آن است.

قلم‌موهای این دو، امروز همان ذوالفقاری است که در میدانِ جنگِ نرم، شاهرگِ خانه‌های عنکبوتیِ دشمن را هدف گرفته است.