اجازه ندهید کوتوله‌های سیاسیِ ناکارآمد، با پروژه‌های فرسوده دوقطبی‌سازی، انسجام ملیِ متولدشده در خیابان‌های ایران را نابود کنند.
هشتاد و نه شب، مردم ایران با همه اختلاف‌های سیاسی، فکری، مذهبی و اجتماعی کنار یکدیگر ایستادند و حماسه‌ای خلق کردند که تاریخ معاصر کمتر نظیری برای آن سراغ دارد.
در آن شب‌ها، زن و مرد، پیر و جوان، باحجاب و بی‌حجاب، ارزشی و منتقد، همه در یک نقطه مشترک بودند: «ایران».
متأسفانه این روزها، همزمان با بحث بازگشت اینترنت جهانی، برخی جریان‌های کوتاه‌نگر سیاسی دوباره کشور را به نقطه آغاز دوقطبی‌سازی بازگردانده‌اند؛ مسیری خطرناک که مستقیماً وحدت ملیِ برخاسته از میدان را هدف قرار می‌دهد.
باید واقعیت را فهمید؛
۹۰ میلیون ایرانی با فشار معیشتی، بحران اقتصادی، گلایه‌های انباشته اجتماعی و جنگ روانی دشمن، می‌توانستند به یک «انبار باروت» تبدیل شوند؛ باروتی خطرناک‌تر از هر کلاهک نظامی.
اما همین مردم، در میدان، وحدت آفریدند؛ فتنه‌ها را خنثی کردند و نقشه دشمن برای فروپاشی اجتماعی ایران را شکست دادند.
امروز امنیت ملی شوخی‌بردار نیست.
وحدت ملی، گران‌بهاترین سرمایه جمهوری اسلامی ایران است؛ سرمایه‌ای که نباید قربانی قمارهای جناحی و بازی‌های کثیف سیاسی شود.
اینترنت، صرفاً یک ابزار ارتباطی نیست؛ مهم‌ترین زیرساخت جنگ ادراکی، عملیات روانی، سازماندهی آشوب و حتی ترورهای هدفمند در جنگ ترکیبی مدرن است.
بنابراین درباره آن باید با اجماع کامل نهادهای حاکمیتی تصمیم‌گیری شود؛ نه با فشار رسانه‌ای و رقابت‌های سیاسی.
دولت، نیروهای نظامی، دستگاه‌های امنیتی، شورای عالی امنیت ملی و شورای دفاع باید همان الگوی وحدت تصمیم‌گیری در ۸۹ شب گذشته را حفظ کنند.
اگر اینترنت برقرار می‌شود، با تصمیم واحد باشد.
اگر محدود می‌شود، با تصمیم واحد باشد.
اگر مذاکره می‌شود، با تصمیم واحد باشد.
اگر جنگ ادامه می‌یابد یا صلح انتخاب می‌شود، باز هم با وحدت کلمه باشد.
مردم وقتی احساس کنند حاکمیت در تصمیمات کلان دچار چندصدایی و نزاع داخلی نیست، خسته نمی‌شوند؛
بلکه با انگیزه، امید و احساس مشارکت، کنار کشور می‌ایستند؛ همان‌گونه که در آن ۸۹ شب ایستادند و از ایران دفاع کردند.
ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به «وحدت فرماندهی سیاسی» نیاز دارد؛
زیرا دشمن، پیش از آنکه به مرزها حمله کند، انسجام ملت‌ها را هدف می‌گیرد.