در چهارمین ایستگاه از مذاکرات پرحاشیه میان ایران و آمریکا، دیگر نه از دیپلماسی لبخند خبری بود، نه از تصویر صلح‌طلبانه‌ای که رسانه‌های غربی سال‌ها کوشیدند به افکار عمومی القا کنند. آنچه رخ داد، نه صرفاً شکست یک روند دیپلماتیک، بلکه برملا شدن راهبردی بود که بر پایه‌ی «اغتشاش ادراکی» و مهندسی ذهن ملت‌ها طراحی شده بود؛ راهبردی که گمان می‌کرد می‌توان با تردیدافکنی، وعده‌سازی کاذب و جنگ روانی، ستون‌های مقاومت یک ملت را فرو ریخت.