در صحنه سیاست، گاهی افرادی ظاهر میشوند که سایهای از اندیشه ندارند و تنها هدفشان صعود بر پلههای قدرت است. آنها همچون موجی بیثبات در دریای سیاست، هر روز رنگی تازه به خود میگیرند: امروز سبز، فردا بنفش، فردا شاید رنگ دیگری. مکانیسم فتنه بیقرار در وجودشان فعال است و هیچ چیز جز منافع شخصی نمیتواند آنها را آرام کند.
این سیاستمداران، نه معمار تحول، بلکه بازیگرانی هستند که صحنه را با بلندپروازیهای خود میلرزاند. هر تصمیمشان آغشته به ناپایداری است، هر وعدهشان زودگذر و هر رنگشان گذرا. جامعه در برابر چنین موجی، گاهی گرفتار سردرگمی و بیاعتمادی میشود، چرا که سیاست برای این افراد وسیلهای است نه هدفی والا.
سیاستمداری واقعی، برخلاف این جماعت، اندیشه و عمل خود را وقف جامعه میکند، نه جایگاه و قدرت. او ستون ثبات است، نه موجی که همیشه در حرکت و تغییر است. کسانی که گرفتار سندروم فتنهگر بیقرار هستند، تنها بازتابی از رنگها و هیاهوی لحظهاند، نه سازندگان آینده.
