دیشب پس از گذر از دوره بیماری، میانِ میدان ۲۲ بهمن ایلام، ریه‌هایم با هوایی تنفس کرد که بوی «مهران» می‌داد. آنجا، در ازدحامِ غیرت و شور، گرمایِ آشنایِ جاده‌هایِ اربعین را حس کردم؛ اما این بار، صحنه تماشایی‌تر بود. به جای سازه‌های چوبی و برزنتیِ موکب‌ها، این «انسان‌ها» بودند که هر کدام در […]

در ۹ اسفند، دشمن آمریکایی با غرور و توهم، آغاز عملیاتی را برای تغییر نظام جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد؛ عملیاتی که بر پایه محاسبه‌ای غلط، سقوط سریع ایران و پایان مقاومت را در چهار هفته وعده می‌داد. آنان گمان می‌کردند با شهادت رهبر معظم ایران، ستون‌های این نظام فرو خواهد ریخت و کار را تمام‌شده می‌پنداشتند. اما امروز، در سی‌ویکمین روز این جنگ تحمیلی، حقیقتی روشن‌تر از همیشه در برابر چشم جهان قرار دارد: ایران ایستاده است، مقاومت کرده است و ابتکار عمل را در دست دارد.

در تحلیل رفتارشناسی سیاسی دونالد ترامپ، بیش از هر چیز با پدیده‌ای مواجه هستیم که می‌توان آن را «سیاست سینوسی» نامید؛ نوسانی مداوم میان تهدیدهای سخت و عقب‌نشینی‌های مصلحتی که نشان‌دهنده فقدان یک دکترین منسجم در قبال قدرت نوظهور ایران است. امروز این منحنی سینوسی، تحت فشار واقعیت‌های میدانی، به پایین‌ترین سطح خود رسیده و در حال ورود به فاز منفی و بی‌اثری مطلق است.

در بیست‌ و پنجمین روز از نبرد تحمیلی و تجاوزکارانه استکبار جهانی به سرکردگی آمریکا علیه خاکِ پاک ایران، در حالی قلم بر سپیدی کاغذ می‌رانم که ساعت، ۴ بامداد را نشان می‌دهد. در این لحظات که باید اوج التهاب و اضطراب ناشی از عملیات‌های روانی دشمن در فضای مجازی باشد، آنچه دیده می‌شود، آرامشی ستودنی و طمأنینه‌ای مثال‌زدنی در میان آحاد ملت است.

در روزهایی که غبار تهاجمِ وحشیانه آمریکایی-صهیونیستی آسمانِ ایلام را گرفت، یک نام در میانه میدان، ستونِ آرامشِ مردم شد: احمد کرمی، استاندار ایلام.

  در تاریک‌ترین شبِ اسفند، در ایلامِ غیور، آتشی شعله‌ور شد که تنها زمین را نمی‌سوزاند، بلکه تاریکیِ استکبار را می‌سوزاند. چشمه‌های غیرت در ایلام، هرگز نمی‌خشکند…» شب چهارشنبه‌سوری، شبِ تحول است؛ نه فقط تغییر از یک روز به روز دیگر، که تغییر از تسلیم به مقاومت، از خفقان به آزادی. مردم ایلام با مشت‌های […]

نسل شجاع امروز، چهارشنبه آخر سال را متفاوت تجربه می‌کند؛ آرامش و گرمای محفل خانواده به جای انفجار و ترقه، نشانه‌ای از همبستگی با مدافعان وطن است.

جهان انرژی بر شانه‌های تنگه‌ای باریک ایستاده است؛ تنگه‌ای که نامش تنگهدهرمز است. هر نفتکشی که از این شاهرگ حیاتی عبور می‌کند، در حقیقت از کنار یکی از مهم‌ترین اهرم‌های ژئوپلیتیکی ایران می‌گذرد. اگر این ظرفیت راهبردی به سکویی برای تقویت پول ملی تبدیل شود، معادله‌ای تازه در اقتصاد جهانی شکل می‌گیرد؛ معادله‌ای که می‌تواند سلطه دیرپای نظام مالی مبتنی بر دلار نفتی را به چالش بکشد و «ریال ایران» را بار دیگر به بازی بزرگ اقتصاد جهانی بازگرداند.

در حالی که ائتلافی متشکل از ۳۲ کشور با هدایت آمریکا و اسرائیل تلاش کردند با تزریق ذخایر نفتی و تحریم اقتصادی ایران را تحت فشار قرار دهند، واقعیت میدان انرژی جهانی چیز دیگری را نشان داد؛ جایی که تنگه هرمز به عنوان مهم‌ترین گلوگاه انرژی جهان، معادلات جنگ اقتصادی علیه ایران را برهم زد.

شهادت رهبر حکیم انقلاب و آغاز جنگ تحمیلی، در محاسبات دشمنان نقطه آغاز فروپاشی ایران تصور می‌شد؛ اما معرفی رهبر جدید و بیعت کم‌سابقه جریان‌های سیاسی، صحنه‌ای از وفاق ملی و انسجام تاریخی را رقم زد که رؤیای تجزیه ایران را نقش بر آب کرد.