یک سال پیش، دولت چهاردهم با شعارهای فراگیر و وعده حضور همه اقشار در میدان آغاز شد. امروز اما میدان سیاست کوچک‌تر شده، سفره مردم تغییری محسوس نکرده و عقب‌نشینی در سیاست خارجی پرسش‌های تازه‌ای پیش روی افکار عمومی گذاشته است.

خبرنگارانی که در اوج حملات، به جای فرار، به میدان آمدند. دوربین‌ها را روشن کردند، روایت‌ها را ساختند و به جهان گفتند: ایران تنها نیست. ۱۷ مرداد، روز این انسان‌های بی‌سایه است.

در هر ساعت، شش‌هزار نفر از مرز مهران عبور می‌کنند؛ نه با گذرنامه‌ی سیاسی، که با جواز عشق. اربعین، نه فقط یک مناسک، بلکه یک بیانیه‌ی جهانی علیه سلطه است؛ قیامی بی‌پرچم که پرچمش بر دوش دل‌هاست...

عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس با تأکید بر ضرورت تجهیز مرز مهران، تصریح کرد: اربعین یک رویداد ملی است و نمی‌توان آن را با زیرساخت‌های فرسوده یا ناکافی برگزار کرد؛ ایکس‌ری یک مطالبه عقلانی برای صیانت از جان زائران است.

در جهانی که رسانه مرز میان جنایت و قهرمان‌سازی را تعیین می‌کند، غفلت از روایت، هم‌ردیف خیانت به حقیقت است. دکتر فلاحی با شناختی عمیق از قدرت روایت، خواستار تشکیل ائتلافی رسانه‌ای و نهادی برای ثبت جنایات اسرائیل علیه مردم ایران شد.

با آغاز بهره‌برداری از خط‌آهن شلمچه–بصره، دولت اربعین نخستین اقدام راهبردی خود را در حوزه زیرساخت و اقتصاد انجام داد. این پروژه فراتر از حمل‌ونقل، نماد وحدت ملت‌ها، تقویت دیپلماسی فرهنگی و گامی به‌سوی شکوفایی اقتصاد معنوی منطقه است.

امسال در فاو، آب نیز به زیارت آمده است. قایق‌ها، موکب شده‌اند و خدام، دل به موج زده‌اند تا راه عشق را از دل خلیج فارس تا قلب کربلا طی کنند. از رأس‌البیشه تا نهر علقمه، نه فقط زائر، که دریا نیز رهسپار است

هرگاه برق رفت، هرگاه آب نبود، به یاد بیاور: جایی در دل کویر، توربینی می‌خواست بچرخد؛ اما دشمن گفت نباید. آن‌چه تحریم شد فقط انرژی نبود، بلکه نفس کشیدن تو، حمام کودکت، و سفره زندگی‌ات بود. آب هسته‌ای، یعنی سلاح گرم ما برای بقاء.

اربعین نشان می‌دهد که بدون ساختارهای سنگین، بدون سازوکارهای بوروکراتیک، و حتی بدون مرزهای ملی، می‌توان امنیت، نظم و مشارکت را خلق کرد. این یعنی یک الگوی بدیل برای حکمرانی: دولت معنوی با مشروعیت درونی و کارآمدی مردمی.

وقتی بن‌سلمان به‌عنوان اصلاح‌طلب مدرن جهان عرب معرفی شد، کمتر کسی تصور می‌کرد که نتیجه پروژه‌اش، حمله به سوریه و تقویت رژیم صهیونیستی باشد. اکنون، در سایه لالایی‌های دیپلماتیک غرب، سوریه می‌سوزد و ایران باید تصمیم بگیرد: بیداری یا همان خواب خطرناک؟