سالیان پیش، برخی جریان‌ها با تضعیف گفتمان مقاومت، دشمن را برادر و خطر را اغراق‌آمیز می‌نامیدند. اکنون اما، همان جریان‌ها باید پاسخ دهند که چگونه جنگی واقعی، به پشت مرزهای تحلیل‌های انتزاعی رسید و جامعه را درگیر هزینه‌های توهم‌آلودگی فکری خود کرد.

ایران، با خون شهیدانش، فلسفهٔ «کل یومٍ عاشورا» را به جهان مادی یادآوری کرد؛ فلسفه‌ای که در آن، سکه‌ها ساکت می‌شوند و صداها از حنجرهٔ ایمان بلند.

رویارویی ایران با رژیم صهیونیستی در خرداد ۱۴۰۴ نه تنها یک نبرد نظامی، بلکه کارزار عمیق رسانه‌ای، روانی و تحلیلی بود. مردمی که با تمام وجود ایستادند، رسانه‌هایی که دوباره مرجع شدند و خواصی که تحلیل‌های اشتباهشان امروز برملا شده است.

«ملت ایران، در تاریخ پر فراز و نشیب خود، هرگز ولی‌اش را تنها نگذاشته است. وقتی جهان سکوت می‌کند، صدای این ملت، فریادی ست که تاریکی را می‌شکند و شعله حقیقت را زنده نگه می‌دارد.»

در شرایطی که تهدیدهای آمریکا و اسرائیل علیه ایران در حال تشدید است، تحلیلگران معتقدند تهران باید در واکنش خود بی‌محابا، قاطع و نامتعارف باشد. «خوش‌چشم» تأکید می‌کند: اگر ترامپ با زبان دیوانگی سخن می‌گوید، ایران هم باید همان‌گونه پاسخ دهد تا بازدارندگی واقعی شکل گیرد. تجربه یمن نشان داده که تنها زبان قدرت، قابل فهم برای آمریکا است.

در «وعده صادق ۳»، ایران نه‌تنها به تهدید پاسخ داد، بلکه معادله قدرت را از نو نوشت. موشک‌ها از میدان برخاستند، و در اتاق‌های دیپلماسی نیز صدای فروپاشی هیمنه دشمن طنین انداخت. لغو رسمی مذاکرات غیرمستقیم با آمریکا توسط عمان، تیر خلاص جمهوری اسلامی به پروژه فریب و مهار بود. آمریکا تحقیر شد؛ این‌بار هم با آتش، هم با سیاست.