دهه اول محرم بدون پوشش تحلیلی و خبری منسجم در ایلام گذشت؛ در حالی‌که استان در حال آماده‌سازی بزرگ‌ترین میزبانی ملی و مذهبی است. این سکوت رسانه‌ای، در عصر روایت، تهدیدی برای هویت‌سازی دینی و فرصت‌سازی اجتماعی به شمار می‌رود.

در تاریکی فرهنگی، اجتماعی و روانی این روزها، شمع شام غریبان ایران، به نماد امید تبدیل شد. نوری که نه‌تنها خرابه‌های شام، بلکه دل‌های ایرانیان را روشن کرد. شعله‌ای که از نگاه دینی و ارتباطی، حامل پیامی تازه برای دینداری امروز است.

تکیه‌ای که با اشک مادران، دود اسپند دختران، و حضور نسل‌ها روشن مانده، امروز نامی دیگر دارد: پایتخت زنان علمدار زینب. تکیه ابوالفضل ایلام، قلب تپنده آیین زنانه‌ی عاشورا در غرب ایران است.

میدان عاشورای ۱۴۴۷، سرشار از شعور انقلابی و خروش ملت‌ها بود؛ جایی که امام خامنه‌ای، چون سلاله‌ی حسین‌بن‌علی (ع)، شمشیر حق را بر قلب باطل فرود آورد. این‌بار از کربلا تا تهران، ندای «لبیک یا خامنه‌ای» لرزه بر ستون‌های نفاق جهانی انداخت.

هرگونه توافق بدون مشارکت واقعی افکار عمومی نه تنها قابل دوام نیست، بلکه می‌تواند پایه‌های امنیت ملی را متزلزل کند

شب تاسوعا از راه رسید؛ شبی که به نام جوانمردی، وفاداری و ایستادگی رقم خورده است. اینک ما ملت ایران، در سایه رهبری علمدار امت، حضرت امام خامنه‌ای، در میانه میدانی تازه، برگ زرین دیگری را رقم زده‌ایم

در جنگ روایت‌ها، مردم غایب‌اند و خودتحقیرها مشغول قلب واقعیت. جایی که باید صدای مقاومت و غرور ملی شنیده شود، صدای سازش و تسلیم طنین‌انداز شده. وقت آن رسیده مردم عادی، فضای شبکه ایکس را از سلطه این اقلیت بازپس گیرند.

وقتی دل‌ها متحد شوند و دست‌ها در هم فشرده شود، حتی در سخت‌ترین شرایط گرمای تابستان، می‌توان گذرگاهی امن و آرام برای زائران فراهم کرد. مدیریت هوشمندانه و تعامل سازنده، رمز عبور از چالش‌ها در مرز مهران است.

مردم و نخبگان ایلام دغدغه‌های خود را صریح بیان کردند؛ از فرهنگ تا محیط زیست. اما پاسخ‌هایی که انتظارش می‌رفت، داده نشد یا در سکوت عبور کرد. سفر رئیس‌جمهور به ایلام، با پرسش‌های بی‌جواب به پایان رسید.

این‌جا دیگر تقویم کار نمی‌کند، اینجا اشک، زمان را تعریف می‌کند و زمین، خون را می‌نوشد تا بیدار شود.