وقتی بن‌سلمان به‌عنوان اصلاح‌طلب مدرن جهان عرب معرفی شد، کمتر کسی تصور می‌کرد که نتیجه پروژه‌اش، حمله به سوریه و تقویت رژیم صهیونیستی باشد. اکنون، در سایه لالایی‌های دیپلماتیک غرب، سوریه می‌سوزد و ایران باید تصمیم بگیرد: بیداری یا همان خواب خطرناک؟

تصویری که از علیرضا فغانی در کنار ترامپ ثبت شد، تنها یک عکس یادگاری نبود؛ یک سقوط بود. سقوط کسی که باید نماد قضاوت منصفانه باشد، اما کنار کسی ایستاد که خاک ایران را نشانه رفت. مردم ایران امشب به جای کف زدن، کارت قرمز به داور وطن‌فروش نشان دادند.

درست در لحظه‌ای که افکار عمومی درگیر پیروزی ملی بر شبکه صهیونیستی ایران اینترنشنال بود، یکی از چهره‌های پرحاشیه فتنه ۸۸ با صدور بیانیه‌ای نمادین تلاش کرد فضا را مه‌آلود کند. این تلاش، اما با واکنش منفی افکار عمومی و خواص سیاسی بی‌اثر ماند.

در روزگاری که برخی تلاش می‌کنند جایگاه زن را با رفتارهای سطحی و اغواگرانه کاهش دهند، زن پاکبان ایلامی با دستان زخمی و اراده‌ای آهنین، نشان داد عزت و مقام زن نه در شعار، بلکه در عمل، تعهد و ایستادگی معنا می‌یابد. او با جارو به دست، نماد مقاومت واقعی زنان ایرانی شد و به‌صراحت اعلام کرد که مقام زن باید پاس داشته شود، نه تحقیر.

فضای مجازی پر است از موج‌های هدفمند تخریب علیه رسانه ملی، اما خطر اصلی آنجاست که برخی درون ساختار رسانه، تحت‌تأثیر همین امواج، تریبون را به چهره‌هایی بسپارند که هیچ‌گاه در طراز انقلاب اسلامی نبوده‌اند. این یعنی واگذاری خاکریز روایت به دست بیگانگان بی‌صدا

ایران است؛ خاکی که هر توطئه را در کربلای خود دفن می‌کند و در قربانگاه خون‌های پاک، نقشه‌های خام دشمنان را ذبح می‌کند.

عضو هیئت‌رئیسه مجلس شورای اسلامی از تهیه طرحی دوفوریتی خبر داد که دولت را ملزم می‌کند برای دریافت غرامت از آمریکا و رژیم صهیونیستی به دلیل حمایت از تجاوزات در جنگ ۱۲ روزه، از طریق مراجع حقوقی بین‌المللی اقدام کند. به گفته علیرضا سلیمی، این طرح با حمایت گسترده نمایندگان به‌زودی در صحن علنی مجلس بررسی خواهد شد.

آن‌جا که دیروز با خون شهدا مرز را حفظ کرد، امروز با بصیرت جوانانش، مرز حقیقت را. هیئت این روستا، شمر زمان را شناخت و بی‌پروا فریاد زد: مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل.

اگر قرار است صدای ملت ایران از تریبون یک رسانه آمریکایی شنیده شود، نباید جای حقیقت با نرم‌گویی عوض شود. آمریکا، نه دوست است نه بی‌طرف؛ او جنایتکار است.

افزایش قیمت نان، نه یک اجبار اقتصادی، بلکه نتیجه سال‌ها تعلل در بازبینی واقع‌بینانه قیمت‌گذاری است. مردم حق دارند نگران باشند، اما در کنار آن باید بدانند این تصمیم، اگر با حمایت دقیق و اجرای هوشمندانه همراه شود، می‌تواند به حفظ کیفیت، جلوگیری از فساد، و استمرار عدالت غذایی بینجامد. این اصلاح، برای آن است که نان، همچنان در سفره‌ها بماند.