در ۹ اسفند، دشمن آمریکایی با غرور و توهم، آغاز عملیاتی را برای تغییر نظام جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد؛ عملیاتی که بر پایه محاسبه‌ای غلط، سقوط سریع ایران و پایان مقاومت را در چهار هفته وعده می‌داد. آنان گمان می‌کردند با شهادت رهبر معظم ایران، ستون‌های این نظام فرو خواهد ریخت و کار را تمام‌شده می‌پنداشتند. اما امروز، در سی‌ویکمین روز این جنگ تحمیلی، حقیقتی روشن‌تر از همیشه در برابر چشم جهان قرار دارد: ایران ایستاده است، مقاومت کرده است و ابتکار عمل را در دست دارد.

در تحلیل رفتارشناسی سیاسی دونالد ترامپ، بیش از هر چیز با پدیده‌ای مواجه هستیم که می‌توان آن را «سیاست سینوسی» نامید؛ نوسانی مداوم میان تهدیدهای سخت و عقب‌نشینی‌های مصلحتی که نشان‌دهنده فقدان یک دکترین منسجم در قبال قدرت نوظهور ایران است. امروز این منحنی سینوسی، تحت فشار واقعیت‌های میدانی، به پایین‌ترین سطح خود رسیده و در حال ورود به فاز منفی و بی‌اثری مطلق است.