در بیست‌ و پنجمین روز از نبرد تحمیلی و تجاوزکارانه استکبار جهانی به سرکردگی آمریکا علیه خاکِ پاک ایران، در حالی قلم بر سپیدی کاغذ می‌رانم که ساعت، ۴ بامداد را نشان می‌دهد. در این لحظات که باید اوج التهاب و اضطراب ناشی از عملیات‌های روانی دشمن در فضای مجازی باشد، آنچه دیده می‌شود، آرامشی ستودنی و طمأنینه‌ای مثال‌زدنی در میان آحاد ملت است.

در روزهایی که غبار تهاجمِ وحشیانه آمریکایی-صهیونیستی آسمانِ ایلام را گرفت، یک نام در میانه میدان، ستونِ آرامشِ مردم شد: احمد کرمی، استاندار ایلام.

نسل شجاع امروز، چهارشنبه آخر سال را متفاوت تجربه می‌کند؛ آرامش و گرمای محفل خانواده به جای انفجار و ترقه، نشانه‌ای از همبستگی با مدافعان وطن است.

در حالی که ائتلافی متشکل از ۳۲ کشور با هدایت آمریکا و اسرائیل تلاش کردند با تزریق ذخایر نفتی و تحریم اقتصادی ایران را تحت فشار قرار دهند، واقعیت میدان انرژی جهانی چیز دیگری را نشان داد؛ جایی که تنگه هرمز به عنوان مهم‌ترین گلوگاه انرژی جهان، معادلات جنگ اقتصادی علیه ایران را برهم زد.

شهادت رهبر حکیم انقلاب و آغاز جنگ تحمیلی، در محاسبات دشمنان نقطه آغاز فروپاشی ایران تصور می‌شد؛ اما معرفی رهبر جدید و بیعت کم‌سابقه جریان‌های سیاسی، صحنه‌ای از وفاق ملی و انسجام تاریخی را رقم زد که رؤیای تجزیه ایران را نقش بر آب کرد.

در سرمای استودیو، صدای همسر شهید، نگاه آقازاده و حضور خبرنگاران، تصویری از وطن‌پرستی و ایثار ساخت که هر لحظه زنده و قابل لمس بود.

«در روزهایی که سلطنت‌طلبان و جریان‌های خارج‌نشین با تبلیغات گسترده، فضای رسانه‌ای علیه ایران داغ کرده بودند، ناو توییتری ترامپ پیش از هر تقابل واقعی در واشنگتن غرق شد.»

در شرایطی که فضای رسانه‌ای گاه هر تجمعی را نشانه «بحران نهایی» معرفی می‌کند، داده‌های تطبیقی تصویر متفاوتی ارائه می‌دهند. هزاران اعتراض در آمریکا و فرانسه ثبت شده، اما ثبات سیاسی آنها پابرجاست. علوم سیاسی چه پاسخی برای این تناقض ظاهری دارد؟

اقدامات استاندار ایلام در جذب سرمایه، تسریع پروژه‌ها و توسعه زیرساخت‌های مرزی، نشانه اراده‌ای قوی برای تغییر جایگاه استان است. ایلام دیگر فقط یک استان مرزی نیست؛ بلکه آینده‌ای روشن و پرامید در مسیر توسعه را آغاز کرده است

خاورمیانه بار دیگر در فضایی آشنا نفس می‌کشد؛ فضایی پر از هشدار، تهدید، رزمایش، و تیترهای داغ. اما پشت این هیاهوی نظامی، واقعیتی متفاوت در جریان است: بازیگران اصلی بیش از آنکه خود را برای جنگ آماده کنند، در حال استفاده از «تصویر جنگ» برای شکل‌دادن به نتیجه مذاکرات‌اند.