اگر قرار است صدای ملت ایران از تریبون یک رسانه آمریکایی شنیده شود، نباید جای حقیقت با نرم‌گویی عوض شود. آمریکا، نه دوست است نه بی‌طرف؛ او جنایتکار است.

دهه اول محرم بدون پوشش تحلیلی و خبری منسجم در ایلام گذشت؛ در حالی‌که استان در حال آماده‌سازی بزرگ‌ترین میزبانی ملی و مذهبی است. این سکوت رسانه‌ای، در عصر روایت، تهدیدی برای هویت‌سازی دینی و فرصت‌سازی اجتماعی به شمار می‌رود.

میدان عاشورای ۱۴۴۷، سرشار از شعور انقلابی و خروش ملت‌ها بود؛ جایی که امام خامنه‌ای، چون سلاله‌ی حسین‌بن‌علی (ع)، شمشیر حق را بر قلب باطل فرود آورد. این‌بار از کربلا تا تهران، ندای «لبیک یا خامنه‌ای» لرزه بر ستون‌های نفاق جهانی انداخت.

هرگونه توافق بدون مشارکت واقعی افکار عمومی نه تنها قابل دوام نیست، بلکه می‌تواند پایه‌های امنیت ملی را متزلزل کند

شب تاسوعا از راه رسید؛ شبی که به نام جوانمردی، وفاداری و ایستادگی رقم خورده است. اینک ما ملت ایران، در سایه رهبری علمدار امت، حضرت امام خامنه‌ای، در میانه میدانی تازه، برگ زرین دیگری را رقم زده‌ایم

در جنگ روایت‌ها، مردم غایب‌اند و خودتحقیرها مشغول قلب واقعیت. جایی که باید صدای مقاومت و غرور ملی شنیده شود، صدای سازش و تسلیم طنین‌انداز شده. وقت آن رسیده مردم عادی، فضای شبکه ایکس را از سلطه این اقلیت بازپس گیرند.

سالیان پیش، برخی جریان‌ها با تضعیف گفتمان مقاومت، دشمن را برادر و خطر را اغراق‌آمیز می‌نامیدند. اکنون اما، همان جریان‌ها باید پاسخ دهند که چگونه جنگی واقعی، به پشت مرزهای تحلیل‌های انتزاعی رسید و جامعه را درگیر هزینه‌های توهم‌آلودگی فکری خود کرد.

نه رأی‌گیری بود، نه اعلام رسمی. اما مردم آمدند. هزاران نفر، در خیابان‌هایی که از ۲۲ بهمن هم شلوغ‌تر بود. تابوت شهیدان، صندوق رأی ملت شد؛ و مردم با دل و اشک، رأی دوباره به انقلاب دادند.

در پایان جنگ دوازده‌روزه، پیام سوم و نهایی رهبر معظم انقلاب، نه‌تنها صورت‌بندی پیروزی نظامی و سیاسی ایران را تثبیت کرد، بلکه در سطحی بالاتر، به چهارمین شکست رسمی ایالات متحده در عرصه جنگ روانی منجر شد. در حالی که ترامپ تمام توان رسانه‌ای خود را بسیج کرده بود، تنها سه پیام رهبر انقلاب کافی بود تا توازن ادراکی میدان به نفع ملت ایران رقم بخورد.

محرم امسال، عصاره‌ای از هزار و چهارصد سال اشک، خون، عقل و آگاهی بود. زنی برخاست، همچون زینب، تا اثبات کند کربلا یک‌بار نیفتاده است؛ در هر عصر، دوباره می‌افتد، اگر مؤمن ایستاده باشد.