صبحی آرام و غم‌زده، ایلام خبر رفتن مردی را شنید که زندگی را نه بر پرده سینما، که در قلب مردمش به تصویر می‌کشید. روح‌الله اکبری، کارگردان مردمی ملکشاهی، در سکوت رفت؛ اما امضای انسانیتش هنوز بر قاب آخرین مستند زندگی باقی است.

فصل پاییز فرصتی است برای شکوفایی ذهن و روح دانش‌آموزان، اما فاصله والدین با مدارس و مدیریت نادرست فضای مجازی، تهدیدی جدی برای رشد علمی و فرهنگی نسل آینده محسوب می‌شود.

ایمان احمدی، فارغ‌التحصیل حقوق و کارگردانی و نویسنده، با وجود موفقیت در آزمون استخدامی، از ورود به کلاس درس محروم شد. وقتی نگاه‌های محدودکننده و قوانین بی‌منطق بر اراده نخبگان چیره می‌شوند، جامعه فرصت‌های طلایی را از دست می‌دهد.

در روز ملی سینما، وقتی چراغ‌ها در سالن‌های کشور خاموش می‌شود و پرده‌ها جان می‌گیرند، ایلام همچنان در تاریکی بی‌سینمایی به تماشای پیام‌های تبریک مسئولان می‌نشیند.

این‌جا دیگر تقویم کار نمی‌کند، اینجا اشک، زمان را تعریف می‌کند و زمین، خون را می‌نوشد تا بیدار شود.

محرم امسال، عصاره‌ای از هزار و چهارصد سال اشک، خون، عقل و آگاهی بود. زنی برخاست، همچون زینب، تا اثبات کند کربلا یک‌بار نیفتاده است؛ در هر عصر، دوباره می‌افتد، اگر مؤمن ایستاده باشد.

«در دهه‌های گذشته، معلمان ایرانی در شرایطی سخت و محروم، با حداقل امکانات، آینده‌ای روشن برای کشور رقم زدند. آنها در سرمای استخوان‌سوز کلاس‌ها، سرمایه‌های علمی ایران را ساختند و امروز همان نخبگان به تأسیس ایران هسته‌ای و صنایع موشکی دست زده‌اند. حالا، در روز معلم، فرصتی برای تحلیل جایگاه معلم و نهاد آموزش در دنیای پر از تغییرات تکنولوژیک و سیاسی داریم.»

در زمانی که صدای عقلانیت در سیاست خارجی ایران زیر غبار منازعات جناحی کمرنگ شده، حضور یک چهره مستقل در کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی، توانسته معادلات رایج را به چالش بکشد. سارا فلاحی، نماینده ایلام، با تحلیل‌هایی فراتر از خطوط سیاسی مرسوم، صدای سوم را وارد تصمیم‌سازی‌های کلان کرده است.

نخبگان، این ذخایر اندیشه و سرمایه‌های خاموش جامعه، بار دیگر به صحنه آمدند؛ با عزمی برای ساختن و با نگاهی فراتر از جناح‌ها، در جست‌وجوی حقیقت، عدالت و کارآمدی.

در میانه‌ی دربار خیالی مدیری، کوه الماس را به سادگی هدیه می‌دادند؛ بی‌هیچ دغدغه‌ای برای نسل‌ها. امروز نیز کوه الماس، این‌بار در هیبت سرمایه‌ی ملی و دستاوردهای راهبردی، در سبد امتیازدهی قرار گرفته است. طنز تلخ آن‌جاست که این شات دوم قهوه، برخلاف اولی، نه در سریال، بلکه در صحنه‌ی واقعی سیاست ایران نوشیده می‌شود.