مردم و نخبگان ایلام دغدغه‌های خود را صریح بیان کردند؛ از فرهنگ تا محیط زیست. اما پاسخ‌هایی که انتظارش می‌رفت، داده نشد یا در سکوت عبور کرد. سفر رئیس‌جمهور به ایلام، با پرسش‌های بی‌جواب به پایان رسید.

در هنگامه‌ی هجوم وحشیانه دشمنان بشریت، جمعی از پزشکان متعهد ایلامی با امضای نسخه‌های همدلی، بار دیگر پیوند ناگسستنی خود با آرمان‌های انقلاب اسلامی و مردم مظلوم ایران را فریاد زدند؛ نسخه‌ای که داروی آن همدلی، استقامت و جانفشانی است.

آن‌چه او خرید فقط یک کنترل نبود؛ فشردن هر دکمه‌اش یعنی بیدار ماندن. بیدار برای شنیدن خبر حمله، خبر دفاع، خبر وطن. اینجا ایلام است؛ جایی که برای شنیدن صدای ایران، مردمانش نان نمی‌خورند ولی ایران را تماشا می‌کنند.

تهاجم آغاز شد، سیستم پدافندی مختل شد، خرمشهری دیگر در آستانه سقوط بود. اما در چند ساعت، ایران با دستانی پر از تجربه و تصمیمی راسخ، همه‌چیز را بازپس گرفت. این عملیات، تنها یک پاسخ نبود؛ بازگشت غرور ملی بود.

در جریان نشست نخبگان، فرهیختگان و فعالان فرهنگی استان ایلام با رئیس‌جمهور، جوانی هنرمند از شهرستان ملکشاهی که موفق به دریافت تریبون نشد، صدای خاموش فرهنگ بومی را با قلمش فریاد زد. او در نامه‌ای صریح و صمیمی، دغدغه‌های خود درباره نبود زیرساخت فرهنگی، کم‌توجهی به زبان مادری و چالش‌های اجرای برنامه‌های هنری را خطاب به رئیس‌جمهور نگاشت؛ نامه‌ای که حالا می‌تواند زبان گویای بسیاری از جوانان بی‌صدا در مناطق محروم فرهنگی باشد.

در میانه سفر استانی رئیس‌جمهور به ایلام، صدایی برخاست که پژواک آن از کوه‌های قلاقیران تا صحن هیئت دولت رسید. عباس نصرالهی، فعال حوزه گردشگری، در نطقی صریح و پرشور، با زبانی از جنس مردم و قله‌ها، تصویری روشن از ظرفیت‌های فراموش‌شدۀ ایلام ترسیم کرد؛ از لزوم تأسیس موزه باستان‌شناسی گرفته تا بازتعریف مرز مهران به‌عنوان شاه‌راه دیپلماسی زائرمحور. سخنانی که نه‌تنها در دل مردم نشست، بلکه نگاه رئیس‌جمهور را نیز به خود معطوف کرد.

در آستانه سفر دکتر پزشکیان به ایلام، گزارشی از عملکرد دکتر احمد کرمی، نخستین استاندار بومی این استان در دهه اخیر، پیش روی رئیس‌جمهور قرار گرفته است. گزارشی که نه فقط بیانگر اقدامات اجرایی، بلکه بازتابی از یک تغییر رویکرد در حکمرانی محلی است؛ از تقویت دیپلماسی اقتصادی تا سازماندهی ظرفیت نخبگان و جوانان در مدیریت کلان استان.

در گوشه‌ای از سالن فرودگاه ایلام، زنی سالخورده از سحرگاه نشسته است؛ نه برای پروازی خارجی، نه برای دیدار با فرزندی دور. او آمده تا صدای مادران خاموش‌مانده این دیار باشد؛ با دلی شکسته، اما نگاهی پرامید به مردی که شاید آمده باشد تا درهای بسته را باز کند.

سرمایه‌گذاری که یک دهه برای مهران ایستاد، در روز سرنوشت‌سازِ دیدار با رئیس‌جمهور به حاشیه رانده شده است. این نه فقط حذف یک شخص، بلکه نادیده‌گرفتن یک نماد توسعه در ایلام است.

به استقبال رئیس‌جمهوری آمده‌ایم، نه با نمادهای رسمی که با گفتمان مردم‌پایه. ایلام، دیاری در خط مقدم دفاع مقدس و دیپلماسی فرهنگی، اینک امید دارد سیاست توسعه‌محور، از شعار به شعور و از حاشیه به متن درآید. آقای پزشکیان، شما نه میهمانِ تشریفات، بلکه وارثِ اعتماد نسلی هستید که جمهوریت را در میدان آفرید.